“เป่ยโมถัวสมควรตายนัก!”
“มีกำลังพลเพียงสามพัน ยังกล้ามารุกรานพวกเราอีกหรือ?”
“องค์หญิง ข้าจะนำทัพไปปราบพวกกบฏเหล่านี้เดี๋ยวนี้!”
ชั่วขณะนั้น ผู้คนหลายคนในกระโจมบัญชาการต่างตะโกนด้วยโทสะอย่างเหลืออด
เป่ยโมถัวนับเป็นตัวอะไร?
ต่อให้เป่ยหวนอ่อนแอเพียงใด ก็ไม่ถึงคราวให้แคว้นเล็ก ๆ อย่างเป่ยโมถัวมารังแก
ถุย!
เป่ยโมถัวยังนับว่าเป็นแคว้นไม่ได้ด้วยซ้ำ!
เป็นเพียงชนเผ่าใหญ่เผ่าหนึ่งเท่านั้น!
คิดจริง ๆ หรือว่าเมื่อเป่ยหวนถูกต้าเฉียนตีจนบอบช้ำแล้ว ใครก็จะเข้ามากัดกินได้สักคำ?
เป่ยหวนสู้ต้าเฉียนไม่ได้ แล้วจะสู้เป่ยโมถัวไม่ได้เชียวหรือ?
เจียเหยาก็เดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง กำลังจะออกคำสั่งให้เหออาซูนำคนไปปราบกองกำลังของจู่หลู่ ทว่าจู่ ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมา
ต้าเฉียนกำลังใช้คนเป่ยโมถัวเป็นอาวุธอย่างชัดเจน!
เบื้องหลังคนเป่ยโมถัวเหล่านั้น ยังมีกองทัพต้าเฉียนตามมาด้วย!
หากพวกนางบุ่มบ่ามส่งทหารไปกำจัดกองกำลังเป่ยโมถัว ย่อมตกหลุมพรางของอวิ๋นเจิงเป็นแน่
แต่จะว่าไป หากกำจัดกองกำลังเป่ยโมถัวได้ก่อน ก็ย่อมช่วยปลุกขวัญกำลังใจของเป่ยหวนได้ไม่น้อย
พวกนางไม่ชนะมานานเกินไปแล้ว จำเป็นต้องได้ชัยชนะสักครั้งเพื่อปลุกขวัญทหารอย่างเร่งด่วน
แม้เป็นเพียงชัยชนะเล็ก ๆ ก็ตาม!
เจียเหยาครุ่นคิดเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว “เรื่องเป่ยโมถัวเอาไว้ก่อน การทรยศของเป่ยโมถัวทำให้ข้านึกขึ้นได้อย่างหนึ่ง ต่อจากนี้ เหมิงหูและเจินเหออาจทรยศเช่นกัน!”
“เป็นเช่นนั้น!”
ปู้ตูพยักหน้า “องค์หญิง พระองค์เมตตาพวกเขาเกินไป หากก่อนหน้านี้ ตอนสงบศึกกับต้าเฉียน พระองค์ส่งทหารไปจู่โจมสี่เผ่านี้ ยึดเสบียงของพวกมันมา เรื่องวันนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร?”