สามวันต่อมา ยามราตรีมาเยือน
ชุยไจ่ถูกคนปลุกให้ตื่นจากนิทรา
เดิมทีชุยไจ่กำลังจะเดือดดาล ทว่าหลังจากองครักษ์นำถุงใบเล็กมาให้ดู โทสะทั้งมวลของเขาก็พลันมลายหายไป
“เร็ว พาคนเข้ามา!”
ชุยไจ่เร่งรัดอย่างร้อนใจ ก่อนจะหยิบทองคำขนาดเท่านิ้วโป้งออกมาจากถุงหนังสัตว์ใบเล็กอีกชิ้น
นี่เป็นทองคำก้อนใหญ่ที่สุดในถุง
ข้างในยังมีทองก้อนเล็กขนาดเท่านิ้วก้อยอีกหลายก้อน
ทั้งหมดนี้ค้นได้จากตัวชายที่ชาวประมงของพวกเขาช่วยขึ้นมาจากน้ำ
“ขอรับ!”
องครักษ์รับคำสั่ง
ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งซึ่งหนาวจนริมฝีปากกลายเป็นสีม่วงก็ถูกพาเข้ามา
ผมของเขายังเปียกชุ่ม ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งร่างห่มผ้าหนาอยู่ผืนหนึ่ง
ถึงกระนั้น ชายผู้นั้นก็ยังหนาวสั่นไม่หยุด
“ผู้น้อยหูหลี่ฮา…คารวะ…ใต้เท้าชุย…”
หูหลี่ฮาคุกเข่าคารวะ เอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นระริก
ชุยไจ่เงยหน้ามองหูหลี่ฮา “เล่ามาสิ เจ้าไปประสบเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?”
หูหลี่ฮาสั่นสะท้านไปทั้งตัว “ผู้น้อยถูก…ถูกคนไล่สังหาร จึงกระโดด…ลงแม่น้ำตานสุ่ยเพื่อหนีเอาชีวิตรอด…”
“พวกเขาไล่สังหารเจ้าด้วยเหตุใด?”
ชุยไจ่เอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น
พอถูกชุยไจ่ซักถาม หูหลี่ฮาก็อึกอักอยู่ครู่ใหญ่ แต่กลับเล่าเหตุผลออกมาไม่ได้สักคำ
“สารภาพมาตามตรง! ทองคำพวกนี้เจ้าได้มาจากที่ใด?”
ชุยไจ่กล่าวอย่างหมดความอดทน “มิฉะนั้น ข้าจะส่งตัวเจ้าให้หัวหน้าใหญ่ของพวกเจ้า!”
“อย่า…อย่าขอรับ!”
หูหลี่ฮาตกใจจนใจเต้นระรัว จึงยอมสารภาพตามตรง
เขาเป็นผู้คุมงานชั้นผู้น้อยในเหมืองทองคำ เมื่อเห็นว่าเสบียงในเหมืองใกล้ขาดแคลน จึงปรึกษากับคนงานเหมืองในเขตที่ตนดูแล ให้ทุกคนแอบเก็บทองคำไว้บ้าง เผื่อยามจำเป็น