หลายวันต่อมา ข่าวเรื่องเหมืองทองก็ค่อย ๆ แพร่กระจายออกไป
ภายใต้การจัดการอย่างจงใจของอวิ๋นเจิงและพวก ชุยไจ่ก็ได้รับข่าวนี้เช่นกัน
“เหมืองทอง?”
ดวงตาชุยไจ่เป็นประกาย เขารีบถามองครักษ์ว่า “เจ้าได้ข่าวมาจากที่ใด?”
“ได้ยินมาจากชาวประมงทางเจินเหอขอรับ” องครักษ์ตอบ
“ข่าวเชื่อถือได้หรือไม่?”
ชุยไจ่ถามอีกครั้ง
“เรื่องนี้ ข้าน้อยเองก็ไม่แน่ใจ”
องครักษ์ส่ายหน้าเบา ๆ “แต่ไม่ทราบว่าท่านสังเกตหรือไม่ ช่วงหลายวันนี้ชาวประมงของเจินเหอดูเหมือนจะลดน้อยลงมาก...”
ชาวประมง?
ชุยไจ่ครุ่นคิด แล้วก็เห็นจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
มิน่าเล่า ช่วงนี้เขาถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!
ที่แท้ชาวประมงของเจินเหอลดน้อยลงนี่เอง!
“ไป ออกไปดู!”
ชุยไจ่ลุกขึ้นทันที ก่อนเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน ชุยไจ่ก็นำคนมาถึงบริเวณริมแม่น้ำตานสุ่ยซึ่งมีพื้นที่สูงเล็กน้อย
เมื่อมองออกไป ก็เห็นว่าชาวประมงเจินเหอที่จับปลาอยู่ในแม่น้ำตานสุ่ยลดน้อยลงไปมากจริง ๆ
เจินเหอขาดแคลนเสบียงมาแต่ไหนแต่ไร ในอดีตเมื่อชั้นน้ำแข็งบนแม่น้ำตานสุ่ยยังละลายไม่หมด ชาวประมงเจินเหอที่อดอยากมาตลอดฤดูหนาวก็แทบรอไม่ไหวที่จะออกจับปลา
แต่ปีนี้ แม่น้ำตานสุ่ยละลายหมดแล้ว
ชาวประมงที่จับปลาในแม่น้ำตานสุ่ยกลับลดน้อยลงไปมากจริง ๆ!
หรือว่าชาวประมงเหล่านี้จะพากันไปล้างแร่ทองกันหมด?
ความคิดของชุยไจ่พลันแล่นปราด
หลายปีมานี้ เขาไม่เคยได้ยินว่าเจินเหอมีเหมืองทองที่ใดใช้ได้เลย!
สามัญชนเจินเหอพวกนี้ ถึงกับไม่จับปลาแล้ว หรือไม่กลัวอดตายกัน?
หรือมีใครสักคนที่ทำให้พวกเขาอิ่มท้องได้?