วันรุ่งขึ้น ฉินผู่และกาลุนเริ่มเปิดฉากโจมตีหยั่งเชิงต่อนครหลวงซาเจีย
การโจมตีระลอกแรก พวกเขาส่งทหารเพียง 4,000 นายเป็นกองหน้า
คูเมืองของนครหลวงซาเจียกว้างเพียงกว่าหนึ่งจั้งเล็กน้อย ลึกไม่ถึงหนึ่งจั้งด้วยซ้ำ
คูเมืองเช่นนี้ถมให้เต็มได้โดยง่าย
อวี๋ซื่อจงยืนอยู่บนกำแพงเมือง สายตาเย็นเยียบจับจ้องกองทัพศัตรู
คิดจะถมคูเมืองจริงด้วยหรือ?
ถมไปเถิด ถมไป!
อย่างไรเสียคูเมืองนี้ก็ไม่ได้มีประโยชน์มากนัก
พอดีเครื่องยิงหินของพวกเขาจะได้มีโอกาสใช้งาน
แม้เครื่องยิงหินอย่างง่ายเหล่านั้นจะยิงได้ไม่ไกล ทว่าระยะเท่านี้ก็เพียงพอจะโจมตีคนที่กำลังถมคูเมืองแล้ว!
กองทัพศัตรูเตรียมการมาอย่างพร้อมสรรพ บ้างถือโล่ป้องกันลูกธนูที่ยิงมาจากกำแพงเมือง บ้างอุ้มก้อนหินหรือแบกกระสอบทรายผสมหญ้าแห้ง
ขอเพียงทหาร 4,000 นายนี้บุกไปถึง ก็จะถมคูเมืองให้เต็มได้ในเวลาไม่นาน
“ท่านแม่ทัพอวี๋ กองทัพศัตรูใกล้ถึงคูเมืองแล้ว!”
ถังเจาซึ่งบาดเจ็บเช่นกันเอ่ยเตือนอยู่ข้างกายอวี๋ซื่อจง
“รอให้เข้ามาใกล้กว่านี้ค่อยว่ากัน!”
อวี๋ซื่อจงกล่าวโดยไม่หันกลับมา ก่อนสั่งถังเจาอีกว่า “ส่งคนไปถ่ายทอดคำสั่งให้หลู่ซิงอีกครั้ง หากไม่มีคำสั่งจากข้า ทหาร 6,000 นายใต้บังคับบัญชาของเขาห้ามเคลื่อนไหวเด็ดขาด! ผู้ใดฝ่าฝืน ฆ่าเสีย!”
“ขอรับ!”
ถังเจารับคำสั่ง แล้วส่งคนไปแจ้งหลู่ซิงทันที
ไม่นานนัก กองหน้าของศัตรูก็มาถึงริมคูเมือง
ภายใต้การคุ้มกันของโล่ คนเหล่านั้นเริ่มเทก้อนหินและกระสอบทรายลงในคูเมืองอย่างไม่ยั้ง