อวิ๋นเจิงพาเมี่ยวอินกับหมิงเยว่จากไปทันที
แม้แต่เหรียญทองแดงสักเหรียญก็ไม่ได้ให้
ประหยัดเงินไปได้หลายหมื่นตำลึง อวิ๋นเจิงจึงอารมณ์ดียิ่งนัก
ครั้นพาเมี่ยวอินกับหมิงเยว่กลับจวน อวิ๋นเจิงเพิ่งสั่งให้คนจัดที่พักให้ทั้งสองเรียบร้อย เสิ่นลั่วเยี่ยนก็มาเยือน
“ท่านอ๋องช่างสำราญใจเสียจริง!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนกล่าวประชดประชัน “ข้าได้ยินว่าท่านอ๋องพาสตรีงามล้ำสองคนกลับมาจากหอฉวินฟาง ไฉนไม่เรียกออกมาให้ข้าดูเสียหน่อยเล่า ว่าสตรีงามล้ำเช่นนั้นเป็นอย่างไร”
เสิ่นลั่วเยี่ยนแทบโมโหจนอกระเบิด
นี่เพิ่งเป็นวันที่สองหลังจากเข้าพิธีมงคลของพวกเขา!
อวิ๋นเจิงกลับพาสตรีหอคณิกาสองคนกลับมาถึงจวนแล้วหรือ?
เห็นชัดว่าเขาไม่เห็นนางอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย!
เมื่อสบสายตาของเสิ่นลั่วเยี่ยน อวิ๋นเจิงก็ยกยิ้มมุมปาก “เจ้าหึงหรือ?”
“หึง?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนเบ้ปาก แค่นเสียงเย็นชา “ข้าไม่คิดหึงหวงเรื่องไร้สาระของท่านหรอก! หากท่านมีความสามารถ จะพาสตรีทั้งหอฉวินฟางกลับมาทั้งหมดก็เชิญ ข้าก็ไม่หึง!”
“หึงก็หึงเถิด!”
อวิ๋นเจิงยกมุมปาก “หากเจ้าหึง ข้าจะจัดที่พักให้นางทั้งสองเสียใหม่”
“อย่าเชียว!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนห้ามอวิ๋นเจิงไว้ “อ๋องจิ้งเป่ยผู้สง่างามอยากหาสาวใช้ปรนนิบัติสักคน ใครจะกล้าขัดขวาง?”
ฟังคำพูดเหน็บแนมของเสิ่นลั่วเยี่ยนแล้ว อวิ๋นเจิงก็ลอบหัวเราะในใจ
สตรีผู้นี้หึงอยู่ชัด ๆ!
ยังดื้อดึงไม่ยอมรับอีก!
“เอาเถิด!”
อวิ๋นเจิงยิ้มบาง “เมื่อพระชายารักกล่าวเช่นนี้ เปิ่นหวังก็วางใจแล้ว”
“ไสหัวไป!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนถลึงตามองอวิ๋นเจิงอย่างขุ่นเคือง “ผู้ใดเป็นพระชายารักของท่าน? อย่ามาทำให้ข้าขยะแขยง!”
อวิ๋นเจิงไม่ใส่ใจ หัวเราะลั่น “ยามพระชายารักหึงหวง ช่างน่ามองเสียจริง”