ห่างจากโหลวชงไป 40 ลี้
ทหาร 8,000 นายกำลังถอนกำลังจากเมืองจวิ้น มุ่งหน้าไปทางโหลวชง
ทหารทั้ง 8,000 นายนี้ล้วนเป็นทหารของเผ่าเกาฉิน
เมืองจวิ้นเป็นจุดยุทธศาสตร์เพียงแห่งเดียวที่เผ่าเกาฉินต้องป้องกันก่อนหน้านี้ อิ่นจื๋อจึงจัดกำลังทหารหนักไว้ที่นั่น
ประกอบด้วยทหารราบ 9,000 นาย และทหารม้า 1,000 นาย
ต่อมา พวกเขายังเกณฑ์แรงงานชาวหลี 5,000 คนจากบรรดาผู้ที่กำลังสร้างสะพาน โดยกำลังพล 4,000 คนในจำนวนนี้ถูกส่งไปช่วยชิงอี้ก่อนหน้านี้แล้ว
ทหารม้า 1,000 นายนั้นถอนกำลังไปยังโหลวชงก่อนพวกเขาแล้ว
เมื่อทหาร 8,000 นายถอนกำลังออกไป เมืองจวิ้นจึงเหลือผู้ป้องกันเพียง 2,000 นาย
หากไม่เกรงว่าพวกเขาเพิ่งถอนกำลังไป แล้วทหารชาวหลี 1,000 นายจะเปิดประตูเมืองยอมจำนนในทันที พวกเขาคงไม่ทิ้งคนของตนไว้ 1,000 นายเพื่อเฝ้าเมืองจวิ้น
แม้ทหารชั้นผู้น้อยยังไม่รู้สถานการณ์ ทว่าถูเก๋อผู้บัญชาการทัพเข้าใจดีว่า กำลังพล 1,000 นายที่ถูกทิ้งไว้แทบไม่ต่างจากรอความตายอยู่ที่นั่น
เมื่อกองทัพของพวกเขาถอนกำลัง ศัตรูย่อมบุกเข้าโจมตีเมืองจวิ้นเป็นแน่
ทหาร 2,000 นายเหล่านั้นทำได้เพียงถ่วงเวลาไว้ชั่วคราว เมื่อถูกศัตรูโจมตีอย่างต่อเนื่อง เมืองจวิ้นย่อมแตกพ่ายในไม่ช้าก็เร็ว
ส่วนทหาร 2,000 นายเหล่านั้น ก็แทบมีชะตาต้องถูกกวาดล้างทั้งกองทัพ
“เฮ้อ...”
ถูเก๋อหันกลับไปมองทิศทางของเมืองจวิ้น พลางทอดถอนใจไม่หยุด
สถานการณ์กำลังไปได้สวยแท้ ๆ!
พวกเขากุมความได้เปรียบไว้ทั้งหมด ทั้งยังสร้างความเสียหายหนักให้แก่ศัตรู
ศึกที่เหลือควรจะเป็นการบดขยี้ศัตรูอย่างง่ายดายแท้ ๆ!