“ตามข้ามาให้ติด! อย่าถ่วงแข้งถ่วงขาข้า!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนควบม้านำหน้าไปก่อน ยังไม่ลืมหันกลับมาถลึงตาใส่อวิ๋นเจิง
“พอเถิด อย่ามัวแต่มองข้า ระวังจะพลาดเหยื่อ!”
อวิ๋นเจิงกลอกตามองนางอย่างเอือมระอา ในใจพลันขุ่นมัว
เจ้าคนแก่เจ้าเล่ห์นี่ก็จริง ๆ เลย อยากทดสอบบรรดาโอรสของตน ดูว่าผู้ใดเหมาะจะเป็นรัชทายาท ก็อย่ามายุ่งกับข้าเลย!
อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีโอกาสได้เป็นรัชทายาทอยู่แล้ว!
อยากกันข้าออกไป ก็หาเหตุผลสักข้อมาอ้างมิได้หรือ?
ไยต้องให้ข้าออกล่าสัตว์ด้วย!
ยังดีที่ช่วงนี้ฝึกขี่ม้ามาไม่น้อย
มิเช่นนั้นเขาคงกังวลว่าตนจะพลัดตกจากหลังม้า
อวิ๋นเจิงตามเสิ่นลั่วเยี่ยนไปต้อย ๆ พร้อมความขุ่นข้องเต็มอก
เสิ่นลั่วเยี่ยนยังคงโกรธอยู่ จึงยิ่งไม่มีแก่ใจจะสนใจอวิ๋นเจิง ดวงตาหงส์ทั้งคู่กวาดมองซ้ายขวา คอยค้นหาร่องรอยของเหยื่อ
ทว่าพวกเขาควบม้าออกมาไกลกว่าสิบลี้แล้ว กลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเหยื่อ
ผิดปกติแล้ว!
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้วน้อย ๆ
พวกเขาออกมาไกลถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่พบเหยื่อสักตัว?
ที่นี่คือสวนหนานหยวนเชียวนะ!
เป็นสถานที่สำหรับราชวงศ์ใช้ล่าสัตว์โดยเฉพาะ!
เหยื่อจะน้อยถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
หรือสัตว์ดุร้ายที่เสด็จพ่อให้คนปล่อยเข้ามา ทำให้พวกเหยื่อตกใจจนพากันหลบซ่อน?
ไม่ถูก!
ต่อให้ตกใจจนหลบซ่อน ก็ไม่ควรหายไปไร้ร่องรอยเช่นนี้!
มีพิรุธ!
สวนหนานหยวนนี้ไม่มีเหยื่ออยู่เลย!
พูดให้ถูกคือ ไม่มีเหยื่อที่วิ่งอยู่บนพื้นดิน!
เสด็จพ่อจอมเจ้าเล่ห์ของเขาสั่งให้คนกวาดพื้นที่ไว้ล่วงหน้าแล้ว!