ทัวฮวนกับบุตรนำทัพเข้ามาสวามิภักดิ์ นับเป็นเรื่องดีสำหรับอวิ๋นเจิงและพวกเขาโดยธรรมชาติ
ทว่าพวกเขาก็เผชิญปัญหาอย่างหนึ่งเช่นกัน
เสบียงแห้งของพวกเขาร่อยหรอลงทุกวัน จนใกล้หมดเต็มที
ส่วนคนที่ทัวฮวนนำมาด้วย นอกจากม้าและอาวุธแล้วก็ไม่ได้เอาสิ่งใดติดตัวมาเลย
หากรับคนเหล่านี้ไว้ พวกเขาย่อมต้องแบ่งเสบียงแห้งให้คนเหล่านี้
หากเป็นเช่นนั้น เสบียงของพวกเขาก็ยิ่งไม่พอ!
อย่างไรก็ดี พวกเขายังสามารถฆ่าม้าศึกเพื่อนำมาเป็นเสบียงทหารได้
แต่เป็นวิธีที่ใช้ได้ยามสิ้นหนทางเท่านั้น
ยามนี้เสบียงแห้งของพวกเขายังพอประทังได้อีกหนึ่งวัน
หากสามารถเอาชนะกองทัพศัตรูและยึดเสบียงมาได้ภายในหนึ่งวันนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าม้าศึกเป็นอาหาร
“จะเอาชนะกองทัพศัตรูภายในวันเดียว เห็นทีจะยากกระมัง?”
เมื่อได้รู้ความคิดของอวิ๋นเจิง เมี่ยวอินก็เห็นว่าเขาคิดเพ้อฝันไปบ้าง
พวกเขามีกำลังคนเพียงเท่านี้ จะเอาชนะกองทัพศัตรูที่มีกำลังมากกว่าหลายเท่า ช่างยากเย็นเหลือเกิน
เว้นแต่พรุ่งนี้ก่อนฟ้ามืด อวี๋ซื่อจงกับเจียเหยาจะนำทัพบุกมาสมทบได้
แต่พวกเขาเคลื่อนทัพใหญ่ ต่อให้เป็นทหารม้า ความเร็วก็ย่อมไม่อาจมากนัก
ถึงอย่างไร ม้าศึกก็ต้องพักและกินหญ้าเช่นกัน
โอกาสที่พวกเขาจะมาถึงก่อนฟ้ามืดจึงมีไม่มากจริง ๆ
“จะว่ายากก็ยาก จะว่าไม่ยากก็ไม่ยาก”
อวิ๋นเจิงลูบคาง “ทัวฮวนกับบุตรนำทัพมาสวามิภักดิ์ ส่วนกองทัพอีกสายของพวกเขาก็พ่ายแพ้ หากข่าวแพร่ออกไป ขวัญกำลังใจของพวกเขาย่อมถูกกระทบอย่างหนัก! ยามนั้นเรากดดันศัตรูอีกสักหน่อย พวกมันก็จะตึงเครียดจนขวัญเสีย จากนั้นกระตุ้นอีกเพียงเล็กน้อย ค่ายศัตรูก็อาจแตกตื่นจนเข่นฆ่ากันเอง…”