ยังกล้านำทัพออกทะเลอีกหรือไม่?
คำถามของอวิ๋นเจิงทำให้จ้าวหลิวเหลียงชะงักไปครู่หนึ่ง
ยังกล้านำทัพออกทะเลอีกหรือ?
จ้าวหลิวเหลียงเองก็อดถามตนไม่ได้
กล่าวตามตรง เมื่อนึกถึงทะเลกว้างใหญ่ที่เต็มไปด้วยอันตรายไม่รู้สิ้น จ้าวหลิวเหลียงก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง
การออกทะเลครั้งนี้แทบไม่ต่างจากการที่ทั้งกองทัพพินาศสิ้น
ชีวิตของพวกเขาเรียกได้ว่ารอดกลับมาอย่างหวุดหวิด
หากต้องนำทัพออกทะเลอีก เขาไม่รู้ว่าตนจะโชคดีเช่นนี้อีกหรือไม่
แต่ในฐานะคนในกองทัพ หากกล่าวว่าไม่กล้า ก็เท่ากับหวาดกลัวศึก
ผ่านไปเนิ่นนาน จ้าวหลิวเหลียงจึงฝืนใจเค้นคำหนึ่งออกมาจากปาก “กล้าขอรับ!”
“เจ้ากลัวแล้วหรือ?”
อวิ๋นเจิงจ้องจ้าวหลิวเหลียงนิ่ง
“มะ...ไม่ขอรับ”
จ้าวหลิวเหลียงปฏิเสธ
“ไม่เป็นไร!”
อวิ๋นเจิงยิ้ม “กลัวก็คือกลัว ไม่มีอะไรน่าอายที่จะยอมรับ ข้าเองบางครั้งก็กลัวเช่นกัน ทุกคนมีชีวิตเพียงชีวิตเดียว กลัวตายเป็นเรื่องปกติ!”
จ้าวหลิวเหลียงลังเล ก่อนจะมองอวิ๋นเจิงอย่างกระอักกระอ่วน แล้วจึงพยักหน้าเบา ๆ “ข้าน้อยไม่กล้าปิดบังท่านอ๋อง ข้าน้อยกลัวอยู่บ้างจริง ๆ ทะเลกับบนบกนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง...”
ขณะกล่าว จ้าวหลิวเหลียงก็ค่อย ๆ บอกอย่างระมัดระวังว่าตนหวาดกลัวสิ่งใด
แนวหินใต้น้ำ กระแสน้ำเชี่ยวกราก ลมคลื่น และโรคภัย...
หากเป็นเพียงการต่อสู้กับศัตรู เขาย่อมไม่กลัว
แต่บนทะเลมีอันตรายที่ไม่รู้จักมากเกินไป
เขากลัวว่าจะยังไม่ทันได้พบศัตรู ก็ต้องจมร่างอยู่ในทะเลกว้างใหญ่เสียก่อน
กล่าวจบ จ้าวหลิวเหลียงก็ก้มหน้าลงด้วยความละอาย
“เงยหน้าขึ้น!”
อวิ๋นเจิงจ้องจ้าวหลิวเหลียง พลางยิ้มกล่าวว่า “ไม่มีอะไรต้องละอาย ความอันตรายในทะเลนั้นมากกว่าบนบกอยู่แล้ว มองไปทั่วทั้งทัพเป่ยฝู่และทัพกุยอี้ คนที่รู้ถึงอันตรายเหล่านี้แล้วกล้าพูดว่าไม่กลัว คงมีไม่กี่คน!”