วันถัดจากวันที่สวีฉือฝู่สิ้นชีวิต ฮ่องเต้เหวินก็ฟื้นคืนสู่สภาพปกติ
หลายวันต่อมา ฮ่องเต้เหวินพาฉินลิ่วก่านและคนอื่น ๆ ไปตรวจดูความคืบหน้าการก่อสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่อยู่ทุกวัน
ฮ่องเต้เหวินตรวจดูอย่างละเอียด
ดูคล้ายว่าพระองค์อยากเห็นทุกซอกทุกมุมของเมืองหลวงแห่งใหม่
ทว่าอวิ๋นเจิงไม่ได้ตามเสด็จฮ่องเต้เหวินไปอีก
ในเมื่อเขากับจางซวีอยู่ที่เมืองหลวงแห่งใหม่ ทั้งสองก็ต้องรีบจัดการเรื่องที่ควรทำให้เสร็จโดยเร็ว
หลายวันมานี้ทั้งคู่ขลุกอยู่ด้วยกันตลอด ลับ ๆ ล่อ ๆ ศึกษาสิ่งของบางอย่าง แม้แต่เมี่ยวอินก็ยังไม่รู้ว่าทั้งสองกำลังง่วนทำสิ่งใดกันอีก
“ตกลง กลับไปแล้วให้คนลองทำบอลลูนลมร้อนสักหนึ่งหรือสองลูกตามวิธีนี้ก่อน”
อวิ๋นเจิงไม่คิดวกวนกับรายละเอียดอื่นอีก ทำสิ่งนี้ให้สำเร็จก่อนค่อยว่ากัน
หากไม่ได้ผลค่อยปรับปรุง!
บัดนี้เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว
“ดี!”
จางซวีพยักหน้า “กลับถึงเมืองหลวง ข้าจะเริ่มจัดการเรื่องนี้ทันที”
“อย่าลืมระวังเรื่องความลับ”
อวิ๋นเจิงกำชับจางซวีหนึ่งประโยค จากนั้นก็ไม่เสียเวลากับบอลลูนลมร้อนอีก เขาหยิบภาพวาดแผ่นหนึ่งส่งให้จางซวี “ลองดูสิ่งนี้อีกที...”
จางซวีคลี่ภาพวาดออก “นี่คือรถไฟเล็กที่พวกเราทำไว้ก่อนหน้านี้หรือ?”
“ใช่”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าเบา ๆ “ข้ากำลังคิดว่า พวกเราจะปูรางเหล็กสักสิบกว่าลี้ก่อน แล้วปรับปรุงล้อรถม้าให้ฝังลงไปในรางเหล็กได้หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นก็น่าจะวิ่งได้เร็วขึ้นกระมัง?”
เมื่อเอ่ยถึงความคิดนี้ อวิ๋นเจิงก็อดคร่ำครวญในใจไม่ได้ว่าช่างน่าละอาย