วันที่ 1 เดือน 8 ก้งต๋าจ้านมาถึงสันเขาจวี้ฉือตามเวลานัดหมาย
สถานที่นัดพบของพวกเขาอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งบนสันเขาจวี้ฉือ ซึ่งลับตาผู้คน
นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นเจิงได้พบก้งต๋าจ้าน
ก้งต๋าจ้านมีรูปร่างหน้าตาหยาบกร้าน คงเพื่อปกปิดตัวตน เขาจึงแต่งกายอย่างเรียบง่าย
มองดูแล้วไม่ต่างจากพ่อค้าทั่วไปของซีฉวี
ก้งต๋าจ้านพาคนติดตามมาไม่มาก มีองครักษ์เพียงสิบกว่าคนเท่านั้น
องครักษ์คนหนึ่งในนั้นยังห่อหุ้มร่างกายไว้อย่างมิดชิด
“ข้าน้อยก้งต๋าจ้าน ขอคารวะท่านอ๋องจิ้งเป่ย!”
ก้งต๋าจ้านวางท่าทีต่ำต้อยอย่างยิ่ง เมื่อมาถึงก็ประสานมือคำนับอวิ๋นเจิง พลางชี้ไปยังหีบที่องครักษ์อุ้มไว้ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า “ของกำนัลเล็กน้อย มิได้มีค่าอันใด ขอท่านอ๋องโปรดรับไว้ด้วย”
กล่าวจบ ก้งต๋าจ้านก็ส่งสายตาให้องครักษ์
องครักษ์เข้าใจทันที รีบเปิดหีบออก
ชั่วพริบตา แสงหลากสีสันก็สว่างวาบจนแทบทำเอาดวงตาอวิ๋นเจิงพร่ามัว
อวิ๋นเจิงเพ่งมอง ภายในไม่เพียงมีเครื่องทองหลายชิ้น ยังมีอัญมณีสีสันหลากหลายอีกด้วย
เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่อง อัญมณีเหล่านั้นก็เปล่งประกายเจิดจ้าจนพร่างพราว
แม้อวิ๋นเจิงจะไม่ค่อยรู้เรื่องอัญมณีนัก แต่ก็ดูออกว่าอัญมณีเหล่านี้ล้วนเป็นของชั้นดี
รู้จักกาลเทศะดีนี่นา!
เขาชอบติดต่อกับคนเช่นนี้ที่สุด
ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน การใช้ทองคำเงินและทรัพย์สมบัติปูทางเพื่อขอให้ผู้อื่นช่วยเหลือ ล้วนเป็นหนึ่งในวิธีที่ได้ผลที่สุด
หากเมื่อก่อนบรรดาอ๋องของซีฉวีรู้จักกาลเทศะเช่นนี้กันหมดก็คงดี
“ท่านอ๋องเกรงใจเกินไปแล้ว”