ถึงแม้เย่จงเหอจะพอเดาได้ในใจ แต่ก็ยังไม่แน่ใจ
เพื่อยืนยันคำตอบในใจ เขาจึงพูดกับลวี่ชุยเหลียนว่า "พ่อของผมชื่อเย่ชวนซี ส่วนปู่ผมไม่รู้ว่าชื่อเต็มว่าอะไร แต่เคยได้ยินพ่อบอกว่าปู่น่าจะชื่อเย่เล่าเกน
แต่ผมไม่เคยเห็นปู่เลย แค่รู้ว่าพ่อผมตอนนั้นอพยพหนีภัยจากถังซานมาที่ชางโจว ผมโตที่ชางโจวมาตลอด"
ลวี่ชุยเหลียนฟังเย่จงเหอพูดจบก็ตะลึงอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
เหล่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองป้าบ้านใหญ่ที่ตาลอยสุดโต่งก็ไม่รู้จะทำอย่างไร
แต่ไม่นานลวี่ชุยเหลียนก็ตั้งสติได้ แล้วคว้าแขนเย่จงเหอไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น "น้องชาย ฉันเป็นพี่สะใภ้ของนาย ส่วนอาจเป็น ๆ นายพี่ชายจริง ๆ"
พอแล้ว เรื่องนี้ชัดเจน ไม่น่าเชื่อเลยว่านเนี่ยเป็นพี่น้องกับเย่จงไห่จริง ๆ ซะแล้ว
แต่พี่น้องก็พี่น้องเถอะ พี่น้องก็มีทั้งพี่น้องที่ใกล้ชิดและพี่น้องที่ห่าง ๆ ถ้าเป็นพี่น้องห่าง ๆ ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นพี่น้องใกล้ชิดเลยนี่สิที่ซวย
เย่จงเหอพูดกับป้าบ้านใหญ่ว่า "พี่สะใภ้ มาช่วยเล่ารายละเอียดของเรื่องนี้ให้หน่อยสิ ผมยังงงอยู่เลย"
ตอนนี้ป้าใหญ่ยังคงตั้งเต้นอยู่ "น้องนะ นายเป็นน้องแท้ ๆ ของสามีฉันบนหนึ่งจริงๆ หนาย สองคนนั่นมีปู่คนเดียวกัน