ป้าบ้านใหญ่มองดูสภาพในบ้าน เห็นว่าของอะไรก็ไม่มีสักอย่าง แล้วก็นึกถึงที่หานเทียนหมิงพูดเมื่อครู่ที่ว่าเย่จงเหอจะไปพักที่โรงแรมรับรอง
แบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด อุตส่าห์เจอน้องชายแท้ ๆ ทั้งที จะให้ไปนอนโรงแรมได้ยังไง บ้านตัวเองก็ไม่ได้เล็กจนอยู่ไม่ไหว
จึงพูดขึ้นว่า “จงเหอ อย่าไปไหนทั้งนั้น มาอยู่บ้านป้า บ้านป้าอยู่ห้องติดกันนี่เอง พี่เย่กลับมาเขาก็ไม่ยอมให้แกไปนอนข้างนอกหรอก”
“แล้วบ้านหลังนี้ให้พี่ชายแกเอาเงินออกมาซ่อมแซมให้ บ้านมันว่างมานานแล้ว ไม่ซ่อมก็อยู่ไม่ได้จริง ๆ”
พูดจบก็ดึงเย่จงเหอเดินไปที่ลานกลาง
หานเทียนหมิงและคุณโจวเห็นภาพนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจ
หานเทียนหมิงพูดว่า “จงเหอ ในเมื่อแกตามหาพี่ชายเจอแล้ว ผมก็ไม่รบกวนเวลาพี่น้องได้เจอกันแล้ว ผมกลับก่อนนะ พรุ่งนี้แกอยู่บ้านรอไว้ ผมจะให้ลาวหวงจัดคนมาหา”
เย่จงเหอได้ยินว่าหานเทียนหมิงจะกลับ ก็รีบพูดขึ้นว่า “หัวหน้าหาน จะให้กลับไปได้ยังไง เช้านี้แกไปด้วยกันวุ่นวายทั้งเช้า เที่ยงนี้ผมเลี้ยงเอง ไปกินข้าวที่ร้านอาหารรัฐกัน”
หานเทียนหมิงฟังแล้วก็รู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้พูดจารู้จักใช้คำพูดดีนี่นา