เว็บไซต์ความเร็วสูง. เข้าถึงโดเมนจีนด้วยคลิกเดียว
ซุนเจินรีบได้สติกลับคืนมาโดยเร็ว รีบสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลันนั้นลง สายตายังคงมองไปที่ไทสูจู้ เล่าปี่ และคนอื่นๆ เอ่ยปลอบโยนพวกเขาไม่กี่คำ สั่งให้ซวนคางจดบันทึกความดีความชอบของพวกเขาไว้ รอจนภารกิจกอบกู้ฮ่องเต้สำเร็จแล้ว จึงค่อยปูนบำเหน็จรางวัลให้พร้อมกัน
ซวนคางรับคำ ยกพู่กันขึ้นมาจดบันทึกความดีความชอบ
แม้ไทสูจู้จะเป็นผู้จับกุมมาได้ แต่ตามธรรมเนียมแล้ว เชลยศึกต้องให้กองบัญชาการทหารจัดการอย่างเป็นเอกภาพ หลังจากจดบันทึกความชอบเสร็จ ซวนคางจึงถามซุนเจินว่า “ใต้เท้า ภรรยาและอนุของเตียวเจ้กับเตียวสิ้วจะให้จัดการอย่างไรขอรับ”
ซุนเจินบังคับตนเองอย่างยากลำบาก ไม่ให้สายตาไปหยุดอยู่ที่ร่างของนางโจวอีก ทำเป็นพูดอย่างไม่ใส่ใจนักว่า “อย่างไรเสียก็เป็นภรรยาและอนุของเตียวเจ้ เตียวสิ้ว หาใช่สาวใช้ทั่วไป เลือกกระโจมดีๆ สักหลัง จัดให้พักเสียก่อน”
ซวนคางรับคำ แล้วเรียกเสมียนติดตามมา สั่งให้เลือกกระโจมชั้นดีในค่าย ส่งตัวนางโจวกับพวกสตรีไปพักก่อน
ไทสูจู้ เล่าปี่ และคนอื่นๆ รายงานเสร็จแล้ว ต่างถอยออกไปเอง กลับไปยังหน่วยของตน
กาเซี่ยง ต้วนเว่ย และคนอื่นๆ ยังคงอยู่ในกระโจม
ซุนเจินพูดคุยกับกาเซี่ยงและคนอื่นๆ ต่อไป
เพียงแต่เมื่อพูดคุยกัน ซุนเจินก็มีทีท่าเหม่อลอยเป็นบางครา หางตามักจะเหลือบมองออกไปนอกกระโจมเป็นพักๆ
เพียงแต่ต้วนเว่ยและกาเซี่ยงเป็นผู้ยอมจำนน หากไม่ได้รับอนุญาตจากซุนเจิน จะอาจเอื้อมไปจ้องมองซุนเจินได้อย่างไร ดังนั้นตั้งแต่ก่อนนางโจวเข้ากระโจมมาจนถึงตอนนี้ ทั้งสองคนจึงก้มหน้ามาโดยตลอด ตอบคำถามซุนเจินอย่างเคารพนบนอบ จึงมิได้สังเกตเห็นอาการผิดปกติของซุนเจินเลย