เว็บไซต์เฟยซู่จงเหวิน เข้าถึงได้ทันทีด้วยคลิกเดียว
ความเสียใจของซุนเจินมิใช่การเสแสร้ง
ความเสียใจของเขามิใช่เพราะเกรงการแก้แค้นของเตียวเจ้ เนื่องจากกำลังพลของเตียวเจ้าสูญสิ้นไปเกือบหมด ต่อให้รู้ข่าวแล้วเดือดดาล ก็มิอาจทำอันใดได้ เขาเสียใจที่ยังมิทันได้เข้าเมืองเตียงอัน การใหญ่มิทันสำเร็จ กลับควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ถึงเพียงนี้ กระทำเรื่องเช่นนี้ก่อน หาเหมาะสมไม่
ด้วยความหงุดหงิด ซุนเจินออกจากกระโจมที่พัก มุ่งหน้าไปยังกระโจมประชุม
ระหว่างทาง ซุนเจินถอนหายใจพลางรำพึงว่า "เมิ่งเต๋อ ข้าเข้าใจเจ้าแล้ว!"
ยามนี้ฟ้าสาง พอดีถึงหน้ากระโจมประชุม ในแสงอรุณสลัว เห็นแสงเทียนส่องลอดออกมาจากชายกระโจม
ซุนเจินถามทหารรักษาประตูกระโจม กล่าวว่า "ผู้ใดอยู่ในกระโจม?"
ทหารรักษาตอบว่า "กราบเรียนใต้เท้า เป็นเจ้ากรมตรวจตรากิจการทหารขอรับ"
ซุนเจินเปิดม่านเข้าไปในกระโจม
ซีจื้อไฉนั่งอยู่แต่เพียงผู้เดียวในกระโจม ถือหนังสือม้วนหนึ่งกำลังอ่าน
เห็นซุนเจินมา ซีจื้อไฉวางหนังสือลง ลุกขึ้นคำนับ แล้วคารวะซุนเจิน
"จื้อไฉ เหตุใดเจ้าจึงมาแต่เช้านัก?"
ซีจื้อไฉยิ้มพลางกล่าวว่า "เมื่อคืนแม้มีสาวงามอยู่เป็นเพื่อน ท่านก็ยังตื่นเช้ามิแพ้กัน เช่นนี้หรือ?"
ซุนเจินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง กล่าวว่า "สาวงาม... จื้อไฉ เจ้ารู้ได้อย่างไร?"
คำกล่าวโบราณผุดขึ้นในใจโดยมิรู้ตัว "ข่าวดีมิอาจพ้นชายคา ข่าวร้ายลือไกลพันลี้"
ก็มิใช่เรื่องแปลกที่ซุนเจินจะนิ่งงัน เรื่องที่เกิดเมื่อคืนดึก ซีจื้อไฉรู้ได้อย่างไรกัน ช่างน่าประหลาดใจนัก
ซีจื้อไฉยิ้มพลางตอบว่า “เมื่อคืนอู่เว่ยไปหาซือหม่าเพื่อขอตัวคน ซือหม่าก็ไม่รู้ว่าควรให้หรือไม่ จึงมาถามความเห็นของข้า ข้าจึงทราบว่าเมื่อคืนใต้เท้ามีสาวงามปรนนิบัติ”
ซุนเจินคล้ายตัดพ้อ กล่าวว่า “จื้อไฉ เมื่อเจ้ารู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อคืน เหตุใดจึงไม่ห้ามอาเหว่ยเสีย!”
ซีจื้อไฉยิ้มเย็น ตอบว่า “ท่านใต้เท้าปรารถนาให้ข้าห้ามเขาจริงหรือ”
ซุนเจินนิ่งอึ้ง หัวเราะแห้งๆ ก่อนเบนสายตาไปยังม้วนตำราบนโต๊ะที่ซีจื้อไฉวางไว้ ชี้ถามว่า “จื้อไฉ เจ้าอ่านตำราอะไรอยู่หรือ”