กล่าวได้ว่า อีซิงมีพื้นเพมาจากตระกูลขุนนาง ทั้งยังเป็นผู้มีพรสวรรค์และความทะเยอทะยาน หากรั้งไร้ความรู้จักตน ไม่สำนึกว่าตนไร้แววความสามารถทางการทหาร ฝืนเข้มแข็งหมายปกป้องบ้านเกิด สุดท้ายล้มเหลวมิเป็นท่า สิ้นชีวาริมทาง
อีซิงสวมเครื่องแบบขุนนางสีดำของขุนนางขั้นร้อยตั้น คาดกระบี่คม มองเพียงคราก็รู้ว่าไม่ใช่ทหารธรรมดา คงเป็นขุนนางอำเภอแห่งซานหยาง นับเป็นขุนนางน้อยใหญ่ตนหนึ่ง ทหารม้าชีจิ๋วสองสามนายควบม้ามาถึงศพของเขา หมายจะลงจากอัศวะเพื่อตัดศรีษะ
นายทหารม้าชีจิ๋วผู้แทงเขาตายนั้น สวมหน้ากากสำริดซึ่งเพิ่งสร้างไม่นาน
ถอดหน้ากากออก ปรากฏโฉมหน้างามละมุน คือนายซินอ้ายนั่นเอง
ซินอ้ายเหลือบมองศพอีซิงที่ล้มคว่ำ ห้ามปรามทหารม้าเหล่านั้น แล้วกล่าวเสียงเรียบว่า “ไอ้ขุนนางขั้นร้อยตั้นตัวเล็กนี่ ไยต้องถึงขั้นตัดศรีษะ ต่อให้เอาหัวมันได้ ไอ้ขุนนางชั้นต่ำต้อย จะทำให้นายท่านเลื่อนขั้นอวยยศให้ข้าได้หรืออย่างไร ทหารของเริ่นตู๋ที่ลอบเข้าเมืองยึดประตูเมืองไว้แล้ว อย่ามัวรีรออยู่ที่นี่ พวกเจ้าจงตามข้าบุกเข่นฆ่าเข้าไปในเมือง”
ซินอ้ายรูปโฉมงามสง่า ครองอำนาจบัญชากองทหารม้าแห่งกองทัพชีจิ๋วมาช้านาน เป็นที่เคารพศรัทธาในหมู่ทหารม้ายิ่งนัก
ครั้นได้ยินคำเขานั้น ทหารม้าสองสามนายก็ระงับความคิดจะตัดศรีษะอีซิง แล้วตอบรับเสียงเดียวพร้อมกัน
ซุนเจินในช่วงปีเดือน ณ มณฑลชีจิ๋วนี้ แม้จะโอบอุ้มทุกข์สุขราษฎร ไม่เคี่ยวเข็ญภาษี หว่าเปิดภูเขาหลอมเหล็กนั้นมิเคยหยุดหย่อน ทั้งยังผ่านทางพ่อค้า ซื้อเหล็กกล้าชั้นดีจากเฉงจิ๋ว กุนจิ๋ว หยางจิ๋วและมณฑลใกล้เคียงอย่างลับ ๆ มาบัดนี้ กองทหารราบและทหารม้าชีจิ๋ว รวมทั้งทหารเกณฑ์ใหม่ ต่างไม่ใคร่ขาดแคลนเกราะและอาวุธนัก ถึงมิอาจให้ทุกคนสวมเกราะได้ ทว่าเหล่ากองกำลังชั้นหัวกะทิของชีจิ๋ว ด้านเกราะและอาวุธที่จัดให้ประทาน ล้วนพอเพียงอย่างยิ่ง
ทหารม้านับร้อยที่ตามซินอ้ายออกนำร่องนี้ ก็คือกำลังพลชั้นยอดในกองทัพชีจิ๋ว
ครึ่งหนึ่งล้วนสวมเกราะเหล็ก ม้าศึกก็มีเครื่องป้องกันอย่างหยาบ ๆ