ซุนเจินส่งจดหมายไปหาโจโฉแต่ครั้งก่อน ชี้แนะสถานการณ์ให้เขา เกลี้ยกล่อมให้ถอนทัพกลับตังกุ๋น
ในจดหมายแม้จะยกจุดอ่อนของโจโฉในยามนี้ขึ้นมาหลายประการ
เช่น การที่โจโฉได้เป็นเจ้าแคว้นกุนจิ๋วโดยปราศจากราชโองการ อาศัยการดำเนินการและสนับสนุนของปัญญาชนในกุนจิ๋วบางส่วน จึงนับว่ามิชอบด้วยทำนองคลองธรรมทั้งนามและวาจา อีกทั้งเพิ่งเข้ารับตำแหน่งได้ไม่นาน ราษฎรในกุนจิ๋วยังไม่ยอมรับโดยทั่วกัน นี่เป็นข้อแรก
โจโฉปราชัยที่เยิ่นเฉิงก่อน จากนั้นเปาสิ้นก็ปราชัยและเสียชีวิตที่อำเภอโซ่วจาง พ่ายแพ้หลายครั้ง ขวัญกำลังใจในกุนจิ๋วตกต่ำถึงขีดสุด นี่เป็นข้อสอง
อ้วนอี๋ อูจือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเตียวเมา ในยามนี้ ต่างคนต่างมีแผนการในใจ ไม่อาจพึ่งพาได้สักคน นี่เป็นข้อสาม
ดูผิวเผินเหมือนมีเหตุมีผล ราวกับว่าชัยชนะอยู่ในกำมือของซุนเจินอย่างแน่นอนแล้ว
แต่แท้จริงแล้ว ในเวลานั้นซุนเจินหาได้มีจิตคิดจะรบขั้นเด็ดขาดกับโจโฉไม่ ที่กล่าวในจดหมายเป็นเพียงการข่มขู่เท่านั้น
เนื่องด้วยเหตุที่ทหารชีจิ๋วรบเคี่ยวกรำติดต่อกันหลายวัน ซุนเจินเห็นว่างักจิ้น เตียวหยุน สวี่เสี่ยน เฉินเปา เล่าปี่ และหน่วยอื่นๆ ล้วนอิดโรยแล้ว และคิดจะหยุดเมื่อได้เปรียบ เตรียมถอนทัพอยู่ก่อนแล้ว
ทั้งหมดเป็นเพราะซีจื้อไฉยืนกรานเสนอความเห็น วิเคราะห์สถานการณ์ของศัตรูและฝ่ายตนอย่างลึกซึ้งให้ซุนเจิน แล้วเสนอต่อซุนเจินว่า
แม้ทหารของเราจะอ่อนล้า แต่ทหารกุนจิ๋วก็อ่อนล้าไม่แพ้กัน ทั้งยังมีปัญหาใหญ่หลวงหลังจากพ่ายแพ้หลายครั้งคือขวัญกำลังใจไม่มั่นคง เมื่อเทียบกันแล้ว กลับเป็นทหารชีจิ๋วที่ยังคงได้เปรียบอยู่ ดังนั้น เขาจึงทูลแนะนำซุนเจินอย่างแข็งขันว่า ไม่เพียงไม่ควรถอนทัพ ในยามนี้ยังควรเดินหน้ารุกต่อไป ฉวยโอกาสอันดีในการศึก เพื่อบุกยึดซานหยางและจี้อินให้ได้ในคราวเดียวกัน
ซุนเจินไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน เห็นว่าคำพูดของซีจื้อไฉนั้นมีเหตุผล จึงคล้อยตามโดยไม่ลังเล ล้มเลิกความคิดถอนทัพไปเสีย แล้วนำกำลังพลจากเหอเซียงด้วยตนเองออกโจมตีซานหยาง