เล่าปี่ฟังแล้ว หน้าถอดสีตื่นตระหนก เขาแม้จะเพิ่งมาอยู่หัวเมืองได้ไม่นาน ทว่าย่อมได้ยินเรื่องราวมาเป็นปกติ ก็รู้ว่าแซ่หยางคือผู้มีอิทธิพลใหญ่หลวงที่สุดในอำเภอหานตาน อย่าว่าแต่คาดไม่ถึงเลยว่า เมื่อวานบนหอคอย ซุนเจินเพิ่งจะวิตกว่าพวกราษฎรพลัดถิ่นอาจก่อความวุ่นวาย ค่ำคืนนั้นบ้านแซ่หยางก็ถูกปล้นสะดมภ์เสียแล้ว!
ขันยงเห็นเขายืนนิ่งอยู่หน้าประตู ก็รู้ว่าเขาคงตกตะลึงกับข่าวนี้ จึงเอ่ยเตือนว่า “จงเว่ยควบคุมกิจการทหาร ราษฎรพลัดถิ่นก่อความวุ่นวาย ก็คือกิจทหาร ท่านเป็นกงเฉาของจงเว่ย ควรรีบไปเข้าพบจงเว่ย หารือแผนรับมือ”
ขันยงตื่นแต่เช้า ได้ยินเรื่องนี้มาจากปากผู้อื่น ตอนนั้นเขาก็นึกถึงหน้าที่ราชการของเล่าปี่ จึงรีบร้อนมาหาเขา โดยมีจุดประสงค์เพื่อเร่งเร้าให้เขาไปพบซุนเจินโดยเร็ว
เล่าปี่ได้สติ ตอบว่า “เสี้ยนเหอพูดถูกต้องแล้ว”
แต่ก่อนเขาไม่เคยรับราชการในหัวเมือง ตำแหน่งจงเว่ยกงเฉาเป็นตำแหน่งขุนนางครั้งแรกของเขา ทั้งยังเพิ่งเข้ารับตำแหน่งได้ไม่กี่วัน ด้วยความตกใจ จึงชั่วขณะนึกถึงหน้าที่ของตนไม่ออก ก็เป็นเรื่องที่ให้อภัยได้ อย่างไรก็ตาม เขาหารือคนโง่เขลาไม่ เมื่อได้สติกลับมา ก็ตระหนักขึ้นทันทีว่า บ้านแซ่หยางถูกพวกราษฎรพลัดถิ่นปล้นสะดมภ์เป็นเรื่องร้าย ทว่าแก่เขา โดยเฉพาะแก่กวนอูและเตียวหุยแล้ว กลับดูเหมือนเป็นเรื่องดี เขากำลังคิดจะช่วยให้กวนอูและเตียวหุยได้สร้างผลงานทางทหาร พวกราษฎรพลัดถิ่นก็ก่อความวุ่นวายขึ้นมาพอดี มิใช่สวรรค์ช่วยหรือ? เขาเรียกกวนอู เตียวหุย เอ่ยแก่คนทั้งสองว่า “...หยุนฉาง เอ๊กเต๊ก พวกเจ้าสองคนตามข้าไปเข้าพบจงเว่ย” คว้ามือขันยงไว้ ก้าวฉับ ๆ ตรงไปยังเรือนด้านหน้าของจวนที่ว่าการ
เดินฝ่าหิมะไปตามทางในทำเนียบ เขาถามขันยงอย่างละเอียดว่า “ท่านได้ยินเรื่องนี้มาจากผู้ใด?”
“หิมะงามชวนชื่นใจนัก ดังนั้นเช้านี้ข้าจึงตื่นแต่เช้า ชมหิมะชมทิวทัศน์ เดินทอดน่องไปถึงนอกลานเรือนพักรองรับอาคันตุกะ เห็นพวกเสมียนและทหารยามที่เข้าเวรอยู่ข้างนอกกระซิบกระซาบกัน ราวกับเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงเข้าไปถาม ได้รู้เรื่องนี้มา”
“พวกราษฎรพลัดถิ่นที่ก่อความวุ่นวายมีจำนวนเท่าใด? บัดนี้อยู่ที่ใด?”