หลังจากที่ซุนเกี๊ยนได้รับการแต่งตั้งเป็นไท่โส่วแห่งฉางชาได้ไม่นาน จงฮิวก็มีหนังสือมาอีกครั้ง กล่าวว่าตนถูกทางราชสำนักส่งไปเป็นนายอำเภอหยางหลิง
เดิมทีจงฮิวคือซ่างซูหลาง (ขุนนางผู้ช่วยราชเลขา) ซึ่งเป็นตำแหน่งที่แม้ลำดับยศจะค่อนข้างต่ำ แต่มีอำนาจที่แท้จริงอยู่มาก ประกอบกับจงฮิวมีพื้นเพเป็นตระกูลบัณฑิตจากเมืองเองฉวน ดังนั้นการที่เขาถูกส่งไปเป็นนายอำเภอหยางหลิงจึงมิใช่เรื่องน่าประหลาด
หยางหลิงคือสุสานของจักรพรรดิฮั่นจิงตี้แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก เนื่องจากสร้างขึ้นในอาณาเขตอำเภอยี่หยางในเวลานั้น จึงได้ชื่อว่าหยางหลิง ตั้งอยู่ใกล้กับนครเตียงอัน
โดยรอบสุสานจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฮั่นทั้งสองมักมีอำเภอตั้งอยู่ หยางหลิงอำเภอก็คือหนึ่งในนั้น มีประชากรมากโข เกินหนึ่งหมื่นครัวเรือน จึงตั้งเป็น "ผู้ว่าการอำเภอ" หาใช่ "ผู้รักษาการณ์" ไม่ ตำแหน่งผู้ว่าการอำเภอแห่งเขตสุสานหลวงนี้มิใช่ผู้ใดจะดำรงได้ โดยมากจะเลือกผู้มีชื่อเสียง เกียรติคุณดีเด่นมารับตำแหน่ง อย่างเช่นแม่ทัพใหญ่แห่งราชวงศ์นี้ หนึ่งใน "สามผู้เจิดจรัสแห่งเหลียงจิ๋ว" นามต้วนเจียง เมื่อครั้งยังหนุ่มก็เคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าการอำเภอหยางหลิง
หากเป็นในอดีต นี่ถือเป็นตำแหน่งดีนัก เมื่อมีประสบการณ์เช่นนี้แล้ว ภายภาคหน้าการเลื่อนยศย่อมราบรื่นขึ้นมาก น่าเสียดายยามนี้กบฏในกวันจงยังไม่สงบราบคาบ จึงหาได้เป็นตำแหน่งดีอีกต่อไปไม่
ซุนเจินตอบจดหมายจงฮิว แนะนำมิให้ไปรับตำแหน่งให้ลำบาก สู้แสร้งอ้างว่าเจ็บไข้แล้วไม่ต้องไปเสียจะดีกว่า
เหล่าขุนนางในยุคราชวงศ์ฮั่น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำสั่งแต่งตั้งจากราชสำนัก ล้วนมีอำนาจตัดสินใจด้วยตนเองเป็นอันมาก หากไม่ต้องตามเจตจำนงก็อาจปฏิเสธการแต่งตั้งนั้นได้โดยสิ้นเชิง แน่นอนว่าหาอาจกล่าวอย่างแข็งกร้าวตรง ๆ ว่า "ข้าไม่ขอรับคำแต่งตั้ง" ไม่ หากเปลี่ยนมาใช้วิธีที่แยบคายกว่า อาทิแกล้งป่วยแทน
ราชสำนักมักทรงอนุโลมต่อเรื่องเช่นนี้ และทั้งยังจะไม่กระทบต่ออนาคตของขุนนางผู้นั้นอีกด้วย
ด้วยประวัติการทำงานอันยอดเยี่ยมในตำแหน่ง ‘ซ่างซูหลาง’ ของจงฮิว หากเขาไม่ไปรับตำแหน่งที่หยางหลิง อีกไม่นานเขาก็คงจะได้รับการแต่งตั้งที่ดียิ่งขึ้น