ซุนเฉิงยามนี้มิได้อยู่ที่หลางเย๋ หากแต่พำนักอยู่ที่เขาไท้ซาน
เมื่อพิเคราะห์ว่าเขตหลางเย๋และเขาไท้ซาน ล้วนมีชายแดนเหนือติดกับเฉงจิ๋ว อีกทั้งเขตเขาไท้ซานก็เพิ่งได้มาไม่นาน ภายในเขตจึงมีโจรผู้ร้ายชุกชุม ทั้งสองเขตนี้จำต้องมีกำลังพลประจำรักษาไว้จำนวนหนึ่ง กองกำลังส่วนตัวที่ซุนเฉิงจะนำไปยังเมืองลี่เฉิงได้ หากคำนวณดูแล้วก็มีเพียงสามถึงสี่พันคน ซึ่งนับว่าค่อนข้างน้อย ซุนเจินจึงบัญชาให้เล่งซัว เจ้าหน้าที่รักษาความสงบแห่งตงไห่ นำกองทหารในสังกัดเจ็ดร้อยนาย และไทสูจู้ที่กลับมาจากกุนจิ๋วนำกองร้อยในสังกัดห้าร้อยนาย รวมกันได้พันกว่านาย ไปพร้อมกับคำสั่งที่ส่งให้ซุนเฉิง รุดหน้าไปยังเขตเขาไท้ซาน เข้าสังกัดการบัญชาของซุนเฉิงชั่วคราว
และที่ร่วมเดินทางไปเขาไท้ซานพร้อมกับเล่งซัวและไทสูจู้นั้น ยังมีซุนเขียน เจ้าหน้าที่ฝ่ายปราชญ์แห่งจวนมณฑลชาวปักไฮ หยางจงและเกาถังหลง สองเจ้าหน้าที่ตรวจการทหารซึ่งล้วนเป็นชาวเขาไท้ซาน นอกจากนี้ หลิวเชียนก็รวมอยู่ในนั้นด้วย
ในคำสั่งที่ส่งถึงซุนเฉิงนั้น ซุนเจินได้แต่งตั้งให้หัวหิมซึ่งขณะนั้นก็อยู่ที่เขาไท้ซานเช่นกัน เป็นรองของซุนเฉิงในการไปช่วยเหลือเพงงวนครานี้