จากใจจริงของซุนเจินแล้ว เขาในยามนี้ไม่ต้องการเผชิญหน้ากับอ้วนเสี้ยวเป็นปรปักษ์โดยตรง
หาใช่เพราะเกรงกลัวอ้วนเสี้ยวไม่ เป็นเพราะแนวรบของชีจิ๋วยามนี้ยืดยาวเกินไป กำลังพลในมือก็ร่อยหรอเต็มที
ทางด้านหยางโจว กิ่วเกียงคือหมุดสำคัญที่เขาปักไว้ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแม่น้ำห้วยเหอและตะวันตกของแม่น้ำแยงซี เมืองนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรักษาไว้
และกุ้นกิ่วเกียงทิศตะวันออกติดกับตานหยาง ทิศใต้ติดกับเมืองโลกัง สองเมืองนี้ล้วนได้ชื่อว่ามีทแกล้วทหารแข็งแกร่ง
โดยเฉพาะกุ้นตานหยาง เป็นแดนที่ผลิตทหารชั้นดี เจ้าเมืองตานหยางคนปัจจุบัน โจซิน ก็เป็นพวกเดียวกับโจโฉและอ้วนเสี้ยว พี่ชายของเขาคือโจอ๋องและคนอื่นๆ ตอนนี้อยู่ใต้บัญชาของอ้วนเสี้ยว ส่วนอดีตข้าหลวงชีจิ๋วโตเกี๋ยมผู้ถูกซุนเจินยึดอำนาจ ครอบครัวก็อยู่ที่ตานหยาง บัดนี้โตเกี๋ยมถูกซุนเจินปล่อยตัวกลับไปแล้ว แม้จะชราภาพ แต่บุตรหลานของเขายากจะมิผูกใจเจ็บแค้นซุนเจิน ด้านหนึ่งเป็นขุนนางผู้กุมอำนาจ ด้านหนึ่งเป็นคหบดีใหญ่ท้องถิ่น สองฝ่ายร่วมมือกัน บวกกับทหารฝีมือดีในเมือง นับเป็นภัยคุกคามอันใหญ่หลวงต่อชายแดนตะวันออกของกิ่วเกียงอย่างแท้จริง
ภัยภายนอกนอกจากตานหยางและเมืองโลกังแล้ว ยังมีอ้วนสุดจากกุ้นน่ำเอี๋ยงทางทิศตะวันตก
เมืองโลกังทิศตะวันตกติดกับกุ้นกังแฮของเกงจิ๋ว กังแฮทางทิศตะวันตกก็คือกุ้นน่ำเอี๋ยง อ้วนสุดยามนี้มีทางขยายอำนาจเพียงสองทาง มิเช่นนั้นก็ลงใต้ตีเซียงเอี๋ยงของเล่าเปียว หรือไม่ก็ไปทางตะวันออกตีกังแฮ เล่าเปียวนั้น อ้วนสุดโจมตีมาตลอด แต่ก็เอาชนะไม่ได้ตลอดมา เมื่อเป็นเช่นนั้น ต่อจากนี้ หรือมิใช่ต่อจากนี้แล้ว ทิศทางหลักในการโจมตีของเขายามนี้ก็คือกุ้นกังแฮแล้ว หากกังแฮถูกเขายึดได้ เป้าหมายลำดับถัดไปก็คือเมืองโลกัง จากนั้นก็คือกุ้นกิ่วเกียง
โจอ๋องแห่งตานหยางกับอ้วนสุดแห่งน่ำเอี๋ยง หนึ่งใกล้หนึ่งไกล คือภัยภายนอกของกิ่วเกียง
ภายในก็มิได้สงบราบคาบ