เชิญเล่าปี่เข้าสู่โถงกลาง
ชีหยงถามว่า “เหียนเต๊ก ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร”
เล่าปี่นั่งลงอย่างสงบ แล้วตอบอย่างช้า ๆ ว่า “เสบียงกรังที่เตรียมไว้ให้กองทัพของท่านทั้งสอง ควรจะถูกส่งออกมาเมื่อหลายวันก่อน พอดีขณะเตรียมขนย้าย ข้าได้ยินข่าวว่า อ้วนเสี้ยวให้ฮูฮิวคุมเตียวหยางและเตียวคับนำกำลังข้ามแม่น้ำลงใต้มาบุกลกเอี๋ยง ในแคว้นเหอหนานก็มีพวกโจรร้ายฉวยโอกาสก่อความวุ่นวาย ข้าเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของเสบียงระหว่างทาง ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจคุมขบวนส่งมาให้ท่านทั้งสองด้วยตนเองเสียเลย”
เทียเภากล่าวว่า “เป็นเช่นนี้เอง ท่านเล่าช่างมีน้ำใจนัก”
ชีหยงก็กล่าวว่า “เหียนเต๊ก ท่านช่างระแวดระวังนักหนอ แต่ก็ลำบากท่านให้ต้องเดินทางมาครานี้”
เล่าปี่กล่าวว่า “พี่ใหญ่ของข้ามักกล่าวว่า การศึกเป็นเรื่องอันตราย ต้องระมัดระวังให้มาก หากใช้ความระวังเพิ่มขึ้นย่อมไม่เกิดความผิดพลาดใหญ่หลวง ตราบใดที่ช่วยให้ท่านทั้งสองปกป้องลกเอี๋ยงได้ ความเหนื่อยยากเพียงเล็กน้อยนี้จะนับประสาอะไร” จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่อง ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ถามชีหยงกับเทียเภาว่า “เมื่อครู่ข้าเข้ามาในเมือง เห็นค่ายทหารของท่านทั้งสองนอกเมืองช่างเงียบเหงาเหลือเกิน ไม่ทราบว่าบัดนี้สถานการณ์ในลกเอี๋ยงเป็นอย่างไรบ้าง”
บนผนังห้องโถงแขวนแผนที่ขนาดค่อนข้างใหญ่ ผืนนั้นวาดเส้นหลากสี ทั้งแดง ดำ เขียว ฯลฯ สะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง เล่าปี่ก็สังเกตเห็นแล้ว แผนที่นี้บรรจงเขียนแสดงสภาพภูมิประเทศของเมืองลกเอี๋ยง ฮ่อลาย หงหนง ฮ่อตั๋ง เรียงรายกันอยู่ เมื่อเล่าปี่เอ่ยถามดังนั้น ชีหยงก็ลุกขึ้นเดินไปหน้าแผนที่ เทียเภาและเล่าปี่ก็ลุกตามไปด้วย
ชีหยงเอ่ยแก่เล่าปี่ว่า “เหียนเต๊ก เจ้ามาดีแท้ ข้ากับท่านเทียเภากำลังหารือกลยุทธ์ต้านข้าศึกอยู่ เจ้าดูตรงนี้…” เขายกนิ้วชี้ไปยังบริเวณสิงหยางซึ่งอยู่ในทิศทางตะวันออกเฉียงใต้ของลกเอี๋ยง ห่างออกไปไม่ถึงสองร้อยลี้ แล้วกล่าวว่า “กองกำลังหลักของเตียวหยางกับเตียวคับตั้งอยู่ที่นี่ในยามนี้”
เล่าปี่ถามว่า “ข้าได้ยินว่าเตียวหยางกับเตียวคับข้ามแม่น้ำมาจากอำเภอหวยใช่หรือไม่”
เทียเภาตอบว่า “ถูกต้อง เป็นเช่นนั้น”
……