อำเภอผูหยางตั้งอยู่ริมฝั่งใต้ของฮองโห อำเภอหลีหูตั้งอยู่ริมฝั่งเหนือของผูสุ่ย สองอำเภอตั้งอยู่ตรงข้ามกัน ห่างกันเพียงแปดสิบลี้
โจโฉยกพลออกจากค่ายยามวิกาล ปล่อยให้ทหารใหม่และพลเดินเท้าเคลื่อนตามมาแต่เบื้องหลัง เขานำพลทหารม้าภายใต้แฮหัวตุ๋นและโจสุน กับพลเดินเท้าผู้เจนศึกและอดทน รุดหน้าไปก่อนอย่างรวดเร็ว รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น ยังไม่ถึงเที่ยงก็มองเห็นป้อมปราการของอำเภอหลีหูแต่ไกล
เมื่อมองเห็นกำแพงอำเภอหลีหูจากระยะไกล พลสอดแนมที่ส่งออกไปก่อนหน้าต่างทยอยกลับมารายงาน
เนื้อความที่รายงานล้วนคล้ายคลึงกันว่า แม้อำเภอหลีหูจะมีทหารรักษาการณ์ แต่มิได้เข้มงวดกวดขันเท่าใดนัก ประตูเมืองหาได้ปิดไม่ ราษฎรสัญจรเข้าออกไม่ขาดสาย ทั้งทหารประจำการบนเชิงเทินก็มีอยู่น้อยนิดในยามนี้
โจโฉได้ฟังก็ยิ่งใหญ่ หันไปทางแฮหัวตุ๋นและโจสุน เอ่ยว่า “เป็นไปดังที่ข้าคาดไว้ไม่ผิด กองทัพเราจู่โจมรวดเร็ว พัวเจี้ยงเป็นคนบุ่มบ่ามหมายมั่นแต่กำลังหาญกล้า หาได้มีการระวังป้องกันไม่ บัดนี้เราอาจตีเมืองได้อย่างง่ายดาย พิชิตหลีหูเสียที!”
แฮหัวตุ๋นเหลียวหลังไปดูพลม้ากว่าพันนายกับพลเดินเท้ากว่าสองพันที่ตามมา แล้วกล่าวแก่โจโฉว่า “ท่านว่าชอบแล้ว เพียงทว่ากำลังพลข้าเร่งเดินทางมาทั้งคืนครึ่งค่อนวัน ทหารอิดโรย และถึงแม้หลีหูจะรักษาการณ์หละหลวม แต่พัวเจี้ยงก็มีปราการเป็นเกราะกำบัง ไพร่พลของเขาเทียบกับฝ่ายเราแล้วก็คือรอรับศึกด้วยความสบาย ท่านน่าจะมีคำสั่งให้พลม้าและพลเดินเท้าพักรั้งรอแต่พอสังเขปก่อน แล้วจึงค่อยตีหลีหูก็ยังไม่สาย
โจโฉไม่เห็นด้วยกับคำแนะนำของแฮหัวตุ๋น กล่าวว่า “ที่ข้าออกทัพในยามค่ำคืน ก็เพื่อฉวยโอกาสที่พวกมันไม่ทันตั้งตัว หากพัวเจี้ยงมีการเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ก็ย่อมทำตามคำของเจ้า คือให้หน่วยทหารหยุดพักชั่วคราว รอกองทัพใหญ่มาถึง ข้าจึงจะเข้าโจมตีเมือง แต่บัดนี้เมื่อพวกมันมิได้เตรียมพร้อมจริง ๆ แล้ว ข้าจะให้ทหารหยุดพักได้อย่างไรเล่า นั่นมิใช่กลับเป็นการเปิดโอกาสให้พัวเจี้ยงจัดระเบียบการป้องกันเมืองหรือ คำของเจ้าใช้ไม่ได้!”