การเมืองนั้น ก็คือการรวบรวมผู้คนให้มาอยู่ฝ่ายตนให้มากยิ่งขึ้น
ซุนเจินนั้นมีชีวิตสองภพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประสบการณ์จากภพก่อน จึงเข้าใจหลักการข้อนี้อย่างแจ่มแจ้งนัก
เมื่อเป็นเช่นนี้ จะรวบรวมผู้คนให้มาอยู่ฝ่ายตนให้มากยิ่งขึ้นได้อย่างไรกันเล่า
ประการหนึ่งได้แก่ผลประโยชน์ร่วมกัน อีกประการหนึ่งก็คือคำกล่าวขานจนชินหูอย่าง ‘ความชอบธรรม’
ผลประโยชน์ยังไม่ต้องกล่าวถึง ‘ความชอบธรรม’ สิ่งนี้ดูเหมือนเลื่อนลอย เหนือจริง ยิ่งนัก ว่างเปล่า มองไม่เห็น จับต้องมิได้ กระนั้นก็ตาม ดั่งเช่นที่ซุนเจินกล่าวในงานเลี้ยงว่า ‘ความยุติธรรมย่อมสถิตในใจคน’ ‘ความชอบธรรม’ นี้ ก็คือความยุติธรรมนั่นเอง แม้มิอาจเห็นหรือจับต้องได้ แต่มันดำรงอยู่ในใจคน หากต้องการปกครองกุนจิ๋วให้ดี หลอมรวมมันเข้ากับมณฑลชีจิ๋วโดยสมบูรณ์ ‘ผลประโยชน์’ ย่อมสำคัญ แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า และเป็นนโยบายมูลฐานที่สุด หาใช่ผลประโยชน์ไม่ หากคือ ‘ความชอบธรรม’ นี้เอง
เมื่อเป็นเช่นนี้ ปัญหาก็หวนกลับมาอีกว่า จะฉวยเอาความชอบธรรมนี้มาอยู่ในมือได้อย่างไรกัน
ด้วยเหตุนี้ ซุนเจินจึงคิดหาวิธีแก้ไขได้สองประการ
คำที่เขากล่าวในงานเลี้ยงว่า ‘ได้ส่งทูตเดินทางไปทิศตะวันตกแล้ว รุดหน้าไปยังเตียงอันเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ตำแหน่งเจ้าแคว้นจะให้ผู้ใดสืบต่อ ให้ราชสำนักเป็นผู้กำหนด พระโอษฐ์ขององค์จักรพรรดิเป็นเด็ดขาด’ นั้น หาใช่คำเท็จไม่
อันที่จริงเขาส่งขุนนางให้ออกเดินทางไปยังเตียงอัน เพื่อทูลขอให้ราชสำนักแต่งตั้งเจ้าแคว้นกุนจิ๋วคนใหม่แล้ว
เพียงแต่ว่า ถ้อยคำในครึ่งหลังนั้นกลับมิได้สัตย์จริงทั้งหมด
หากเป็นไปดังที่เขาคาดการณ์ ลิฉุย กุยกี และขุนพลแห่งเหลียงจิ๋วผู้ควบคุมราชสำนัก เพื่อแบ่งแยกบรรดาเจ้านครรัฐทางตะวันออกของด่านที่มีอ้วนเสี้ยวแห่งกิจิ๋วเป็นผู้นำ ได้มอบตำแหน่งเจ้าเมืองกุนจิ๋วให้แก่ซุนฮิวจริงตามที่เขาทูลขอ เช่นนั้นแล้วพระราชโองการฉบับนี้ เขาย่อมยินดีปฏิบัติตาม
แต่หากลิฉุย กุยกี และคนอื่นๆ หลงผิด กลับไม่ยอมมอบตำแหน่งนี้ให้แก่ซุนฮิว เช่นนั้นก็จนปัญญา ได้แต่ถือเสมือนว่าไม่เคยได้รับพระราชโองการนี้