ว่านเฉียนมีเรื่องในอกอยู่เป็นแน่
จดหมายที่เขาเพิ่งซ่อนในอกเมื่อครู่นี้ เป็นของตันก๋งส่งมาให้เขา
ว่านเฉียนกับตันก๋ง เปาสิ้นล้วนเป็นสหายเก่า โจโฉที่ได้เป็นข้าหลวงมณฑลกุนจิ๋วก็เพราะแรงสนับสนุนของว่านเฉียนด้วยส่วนหนึ่ง ว่านเฉียนเป็นจื้อจงฉงซื่อในที่ทำการของเล่าต้าย จื้อจงกับเปี๊ยกก๊กนับเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่แห่งมณฑล หาใช่ผู้มากด้วยพรสวรรค์และชื่อเสียงของมณฑลก็มิอาจดำรงตำแหน่งนี้ได้ ในครานั้นเขาให้การสนับสนุนโจโฉอย่างยิ่ง ถึงขนาดที่โจโฉเข้าเมืองฉางอี้ ยังเป็นเขาและเปาสิ้นที่เดินทางไปยังตังกุ๋นเพื่อต้อนรับ
ในเมื่อมีสัมพันธ์ใกล้ชิดถึงขั้น “ร่วมใจร่วมอุดมการณ์” กับตันก๋งและเปาสิ้น ทั้งยังเป็นหนึ่งในขุนนางใหญ่ที่หนุนให้โจโฉครองกุนจิ๋ว มาบัดนี้แม้ว่านเฉียนจะจำเป็นต้องยอมศิโรราบต่อซุนเจิน แต่ที่ตันก๋งลอบส่งจดหมายมาถึงเขา จึงหาใช่เรื่องน่าประหลาด กลับเป็นสิ่งที่สมเหตุสมผลเสียมากกว่า
เนื้อความในจดหมายย่อมไร้เรื่องอื่นใด นอกจากกล่าวถึงมิตรภาพก่อน จากนั้นจึงประณามซุนเจินว่ามิได้รับพระโองการ บุกรุกกุนจิ๋วของเราอย่างบังอาจ เสมือนหนึ่งเป็นกบฏ แล้วเล่าถึงการสิ้นชีพในสนามรบของเปาสิ้น อีซิงและพรรคพวก ท้ายที่สุดหว่านล้อมให้ว่านเฉียนทรยศซุนเจิน ไปสมคบคิดกับเตียวเมาอย่างลับๆ รอคอยจังหวะ เป็นไส้ศึกภายในประสานกำลังภายนอก ตีโต้กลับคืนเมืองจี้อิน ซานหยางและที่อื่นๆ เพื่อกอบกู้แผ่นดินกุนจิ๋วให้พ้นจากเงื้อมเท้าเหล็กของกองทัพมณฑลชีจิ๋ว
ต้องยอมรับว่า จดหมายของตันก๋งฉบับนี้ มีลีลาแตกต่างจากฉบับที่ส่งให้ลิโป้โดยสิ้นเชิง
จดหมายที่ส่งให้ลิโป้นั้น ล้วนเป็นถ้อยคำชาวบ้านตลอดทั้งฉบับ ทว่าจดหมายที่ส่งให้ว่านเฉี่ยนฉบับนี้ กลับเปี่ยมด้วยสำนวนวรรณศิลป์ กล่าวถึงมิตรภาพก็ลึกซึ้งกินใจ เอ่ยถึงการสิ้นชีพของเปาสิ้น อีซิง และคนอื่น ๆ ก็ชวนให้ร่ำไห้ ครั้นตำหนิการกระทำทรยศของซุนเจิน ก็เต็มไปด้วยความคับแค้นเดือดดาล สื่อออกมาทางตัวอักษร จนว่านเฉี่ยนเองก็พลอยคล้อยตามไปด้วยยิ่งนัก ส่วนใจความตอนท้ายที่ว่า 'ประสานจากภายในโจมตีจากภายนอก ชิงคืนแผ่นดินกุนจิ๋ว' นั้น ก็เต็มไปด้วยความไว้วางใจในตัวว่านเฉี่ยนและความคาดหวังอันยิ่งใหญ่