ทหารม้าหลายนายควบม้ามาจากทางไกล
เมื่อใกล้ถึงนอกค่าย มีผู้หนึ่งตะโกนขึ้นว่า “เป็นค่ายของท่านแม่ทัพซุนหรือไม่ นายกองกำกับการคลังในมหาดเล็กอ้วนมีจดหมายให้ข้าพเจ้านำมาส่งแก่ท่านแม่ทัพ”
ประตูค่ายเปิดออก ทหารม้ากลุ่มนี้ก็ควบเข้ามาในค่าย
ซุนเจินลงมาจากที่สูง สั่งให้เรียกคนกลุ่มนี้เข้าไปพบในกระโจม
ซุนเจินเข้าไปในกระโจมก่อน ไม่นานนัก คนกลุ่มนี้ก็มาถึง
ซุนเจินมองดู เห็นผู้นำมีอายุยี่สิบเศษ คนที่ติดตามมาข้างหลังอายุมากหน่อยก็สามสิบกว่า อายุน้อยก็ยี่สิบกว่าเช่นกัน ล้วนสวมเกราะห้อยกระบี่ องอาจผึ่งผาย แม้หน้าตาและรูปร่างจะแตกต่างกัน แต่ก็ล้วนไม่ใช่คนธรรมดา บ้างก็เปล่งประกายความองอาจ บ้างก็ดุดันดุดุดัน
เห็นซุนเจินนั่งอยู่เบื้องบน คนกลุ่มนี้ก็คุกเข่าคำนับทำความเคารพ
ซุนเจินเชิญให้พวกเขาลุกขึ้น แล้วคิดในใจว่า “ดูคนพวกนี้แล้วไม่มีใครสามัญเลย ในเมื่อบอกว่ามาส่งจดหมายให้อ้วนเปิ่นชู ก็คงล้วนเป็นคนสนิทที่อ้วนเปิ่นชูไว้ใจวางใจใช้สอย ไม่ทราบว่าชื่อแซ่ว่าอย่างไร?” จึงถามผู้นำว่า “เรียนถามนามแซ่ของท่านเถิด?”
ชายหนุ่มผู้นี้ลักษณะสง่างาม ตอบด้วยเสียงดังกังวานว่า “ข้าน้อยเกาก้าน แห่งเฉินหลิว” แล้วคารวะอีกครั้ง “ได้พบท่านแม่ทัพ”
ซุนเจินคิดในใจว่า “ที่แท้ก็คือเกาก้านนี่เอง!”
เกาก้านมีชื่อเสียงในหน้าประวัติศาสตร์ดูจะไม่ได้ยิ่งใหญ่นัก ซุนเจินรู้เรื่องของเขาไม่มาก รู้เพียงว่าเขาเป็นหลานของอ้วนเสี้ยว แต่สำหรับตระกูลเกาแห่งเฉินหลิวนั้น เนื่องจากเฉินหลิวอยู่ไม่ไกลจากเองฉวน ซุนเจินจึงรู้มาพอสมควร ตระกูลเกานี้ตั้งบ้านเรือนอยู่ที่อำเภออวี่ในเฉินหลิว เป็นตระกูลใหญ่มีชื่อเสียงของแคว้นเฉินหลิว มีตำแหน่งสองพันต้านสืบทอดมา มีชื่อเสียงในหมู่บัณฑิต ไม่ต้องเอ่ยถึงผู้อื่น เพียงแค่ปู่และบิดาของเกาก้านก็เคยดำรงตำแหน่งสองพันต้านมาก่อน โดยเฉพาะปู่ของเกาก้าน เคยเป็นนายกองกำกับการคลังในมหาดเล็ก ก็คือตำแหน่งที่อ้วนเสี้ยวดำรงอยู่ในขณะนี้ น้ำหนักอำนาจมากอยู่ช่วงหนึ่ง