ห้าพันตัวอักษร ขอรับสลากรายเดือนสักหนึ่งสองใบ
——
จดหมายตอบจากซุนกุนเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน ซุนเจินยังไม่ได้ส่งคนไปยังตังกุ๋นเพื่อหารือเรื่องแลกเปลี่ยนเสบียงกับเจ้าเมืองตังกุ๋นอย่างละเอียด เหตุใดจึงมีเสบียงจากตังกุ๋นขนส่งมาเล่า? แท้จริงแล้วเสบียงชุดนี้มิได้มาจากการแลกเปลี่ยน หากแต่ซุนเจินจ่ายเงินซื้อมาเอง
ก่อนหน้านี้ ซุนเจินให้ซ่างเจิ้งรับผิดชอบการซ่อมแซมโรงเรียนของแคว้นและอำเภอ การซ่อมแซมโรงเรียนต้องใช้เงินและเสบียง เสบียงชุดนี้ซื้อมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ —— บัดนี้ยังไม่ถึงฤดูเพาะปลูกในฤดูใบไม้ร่วง พันธุ์ข้าวสำหรับการตั้งกองหนุนสามารถรอได้ แต่การสร้างโรงเรียนใหม่ไม่อาจรอได้ หาใช่เพียงเพราะซุนเจินให้ความสำคัญอย่างยิ่งแก่เรื่องนี้เท่านั้น หากแต่สาเหตุหลักคือต้องถือโอกาสที่งานเกษตรไม่เร่งรีบ จึงจะสามารถเกณฑ์ชาวบ้านมาดำเนินการก่อสร้างโรงเรียนได้
ไม่คาดคิดเลยว่า กว่าจะซื้อเสบียงมาได้ด้วยความยากลำบาก กลับถูกปล้นเสียแล้วเมื่อมาถึงหยวนเฉิง!
ตังกุ๋นเป็นแคว้นที่มีภูมิประเทศแคบยาว วุยกุ้นมีอำเภอที่ติดต่อกับมันรวมสี่แห่ง เรียงจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือได้แก่: ฟานหยาง, อินอัน, หยวนเฉิง, กวานเถา ฟานหยางและอินอันอยู่ใกล้ที่ตั้งแคว้นของตังกุ๋น ขณะที่หยวนเฉิงและกวานเถาอยู่ใกล้กับอำเภอทางตะวันออกเฉียงเหนือของตังกุ๋น ได้แก่ อำเภอตงอู่หยาง, หยางผิง, ฟากาน, เล่อผิง เป็นต้น เสบียงที่ถูกปล้นนี้ลำเลียงจากตงอู่หยางมายังวุยกุ้น พอเข้าวุยกุ้นแล้ว หยวนเฉิงก็เป็นจุดแรก กล่าวอีกนัยหนึ่ง เสบียงชุดนี้เพิ่งข้ามเข้าสู่เขตแดนวุยกุ้นก็ถูกคนปล้นไปเสียแล้ว
ซุนเจินเดินมายังลานด้านหน้า ขึ้นสู่โถงใหญ่ ถามผู้ที่เดินทางมาแจ้งข่าวจากหยวนเฉิงว่า: “ถูกปล้นเมื่อใด?”
“เมื่อวานตอนเที่ยง”
หยวนเฉิงอยู่ห่างจากอำเภอเงียบกุ้นหนึ่งร้อยสี่สิบลี้ เสบียงถูกปล้นเมื่อวานตอนเที่ยง ผู้แจ้งข่าวคนนี้มาถึงอำเภอเงียบกุ้นในเช้าวันนี้ ใช้เวลาหนึ่งคืนครึ่งวันเดินทางหนึ่งร้อยสี่สิบลี้ ไม่แปลกที่ดูเต็มไปด้วยฝุ่นธุลีและอ่อนล้ายิ่งนัก