เพิ่มเติมของวันที่สิบเอ็ด
——
เมื่อกำหนดให้ชีฮกคุมทหารไปประจำการทางใต้ของอำเภอแล้ว ซุนเจินยังคงสนทนากับเตียวหยุน เล่าเติ้ง สวี่จี้ และคนอื่นๆ อีกครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเขียนคำสั่งทหารฉบับหนึ่ง มอบให้ชีฮก อนุญาตให้เขาในวันรุ่งขึ้นเดินทางไปยังค่ายทหารนอกอำเภอเพื่อคัดเลือกกำลังพล
เตียวหยุน ชีฮก และคนอื่นๆ เดินทางกลับมาจากระยะไกล บัดนี้ลมหนาวพัดโชย ระหว่างทางไม่มีที่ชำระล้างร่างกาย ต่างเต็มไปด้วยฝุ่นดินตลบอบอวน ซุนเจินจึงให้พวกเขากลับเรือนไปอาบน้ำผลัดผ้า นัดหมายยามค่ำว่าจะจัดงานเลี้ยงรับรองให้
หลังจากเตียวหยุนและคนอื่นๆ ลากลับไปแล้ว เฉิงเจี่ยกับเฉินอี๋รู้กาลเทศะ เข้าใจว่าซุนฮิวกับซุนเจินมิได้พบหน้ากันหลายวัน อาจมีเรื่องใคร่สนทนากับซุนเจินตามลำพัง ทั้งคู่จึงขอตัวลาไปด้วย
บนโถงเหลือเพียงซุนเจินกับซุนฮิว
"ก๋งตัด ครานี้ไปฮ่อลาย ลมฟ้าดินถิ่นฐานของฮ่อลายเป็นเช่นไรบ้าง"
จิตใจของซุนฮิวมิได้อยู่ที่เรื่องนี้ เขาร้อนรนใคร่รู้ว่าเหตุใดในอำเภอเย่จึงเกิดเรื่องขึ้น ถึงขั้นที่ซุนเจินจับตัวหลี่ฮูเข้าคุก แต่เมื่อซุนเจินเอ่ยถามแล้ว เขาก็จำต้องตอบ
เขาตอบว่า "ฮ่อลาย หนึ่งในซานเหอ เป็นแคว้นเลื่องชื่อใต้หล้า นับแต่ราชวงศ์นี้เป็นต้นมา ล้วนถือเป็นดินแดนเสมือนขาอ่อนแขนขาแห่งราชอาณาจักร ไผ่แห่งสวนฉีนั้นงามตระการตา ขุนเขาและลำน้ำนั้นแข็งขันเป็นปราการดุจขุนศึก! ภายนอกมีขุนเขา ภายในมีลำน้ำ พื้นที่กว้างใหญ่ ราษฎรมั่งคั่ง แคว้นนี้ผลิตเหล็กชั้นดี ราษฎรเลี้ยงอาชาชั้นเยี่ยม แม้บัดนี้ในแคว้นจะมีโจรร้ายยึดครองอยู่ แต่เนื่องจากหลายปีก่อนได้รับความเสียหายจากโจรไม่มาก ยังคงเรียกว่ามั่งคั่งอุดมสมบูรณ์ได้"