บทชดเชยของวันที่สิบ
——
เมื่อซุนฮิวสอบถามถึงเรื่องของหลี่หู ซุนเจินมิได้ปิดบัง กล่าวแจ้งความจริงทั้งหมดให้ทราบ
ซุนฮิวฟังจบแล้วกล่าวว่า “ข้านึกไม่ถึงเลยว่าเพียงข้าจากกุ้นไปได้ราวเดือนกว่า กลับมีเหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นในกุ้น ท่านอ๋องซุนทรงปฏิบัติต่อหลี่เซียงด้วยความเมตตาอันหนามาโดยตลอด แต่หลี่เซียงกลับทรยศท่านอ๋อง น่าเวทนายิ่งนัก! ท่านอ๋อง บัดนี้หลี่เซียงตายแล้ว ไม่ทราบว่าสภาพการณ์ในกองทัพเป็นเช่นไร?”
ตั้งแต่รู้ว่าหลี่เซียงถูกเจ้าเหรันซื้อตัวมาจนบัดนี้ ผ่านไปเนิ่นนานพอควร หลี่เซียงเองก็ตายไปแล้ว ทว่ายามเอ่ยถึงหลี่เซียง ซุนเจินก็ยังมีรสชาติอันซับซ้อนในจิตใจ
เขากล่าวว่า “ข้าให้ความคาดหวังอันสูงยิ่งแก่หลี่เซียง หมายพึ่งพาเขาอย่างแรงกล้า แต่สุดท้ายเขากลับทรยศเข้าข้างตระกูลจ้าว ทำให้ข้าจำต้องสังหารเขา ทุกคราที่หวนคิดถึงเรื่องนี้ ใจข้าปวดร้าวยิ่งนัก ... แม้เขาทรยศข้า แต่ข้ามิเคยทรยศเขา หลังเขาตาย ข้าปิดบังเรื่องที่เขาทรยศข้า แล้วบอกแก่ผู้คนในกองทัพอาสาว่า เขาถูกหลี่หูส่งคนมาลอบสังหารเพราะไม่ยอมทรยศข้า ทุกคนในกองทัพอาสาล้วนโกรธแค้น เกลียดชังหลี่หูและตระกูลจ้าวเป็นอย่างยิ่ง”
“เช่นนี้ก็ดี หลี่เซียงเมื่อมีชีวิตกระทำชั่วทรยศ เมื่อตายกลับเหลือไว้ซึ่งชื่อเสียงเกียรติยศแห่งความจงรัก ท่านอ๋องมิได้ทรยศเขาเลย! ... ส่วนหลี่หูล่ะ? หลี่หูเป็นขุนนางรองแห่งวุยกุ้น เป็นสุนัขรับใช้ตระกูลจ้าว บัดนี้เขาตายในคุก ในกุ้นมีผู้คนวิพากษ์วิจารณ์อย่างไรบ้าง?”