# ตอนที่ 348 — ริมคันนาเมืองหานตานยามสารทเดือนเก้า (ตอน 8)
ซุนเจินเอ่ยปากชักชวน ทว่าก็เป็นดั่งที่เขาคาดไว้ทุกประการ เตียวหยุนแม้อายุยังน้อย แต่ก็เป็นผู้มีหลักการของตน หนักแน่นรอบคอบ พบกับซุนเจินเพียงครั้งแรก ยังมิรู้จักซุนเจินดีพอ ไฉนจะยอมรับคำชักชวนของเขาโดยง่ายเล่า
เตียวหยุนคิดในใจว่า "ที่แท้ท่านซุนได้ยินถ้อยคำของเชลยโพกผ้าเหลือง จึงได้มาเยือนข้าถึงเจินติ้งโดยเฉพาะ ตระกูลซุนแห่งเองอิมเป็นตระกูลมีชื่อของอิจิ๋ว ข้าได้ยินกิตติศัพท์มานานแล้ว วันนี้ได้พบท่านซุน เห็นจริงว่าองอาจเกินสามัญ อุตส่าห์เดินทางมาเยือนถึงที่ ยิ่งแสดงให้เห็นว่าท่านลดตนถ่อมศักดิ์ให้แก่ผู้ต่ำกว่า" นับแต่ซุนเจินได้พบเขา ก็มิได้ดูแคลนเขาเพราะความอ่อนวัย กิริยาสุภาพ พูดจาเรียกว่าท่านทุกคำ ให้ความเคารพแก่เขาเป็นอันมาก เตียวหยุนรู้เรื่องของตนเองดี รู้ว่าตนเพียงมีชื่อเสียงอยู่บ้างในเจินติ้งและเสียงสันเท่านั้น ครั้นถูกซุนเจินลดตนถ่อมศักดิ์คบหาด้วยเช่นนี้ ก็ซาบซึ้งใจยิ่งนัก ทว่ากระนั้นก็ยังคงปฏิเสธด้วยถ้อยคำอันนุ่มนวล
เขากล่าวว่า "ท่านมิเห็นแก่หนทางไกล อุตส่าห์เดินทางมาพบข้าถึงที่ น้ำใจอันหนักหน่วงนี้ทำให้ข้าซาบซึ้งยิ่งนัก เพียงแต่การศึกษาเล่าเรียนของข้ายังมิสำเร็จ เกรงว่ามิอาจจากบ้านไปไกลได้ อีกทั้งข้าเป็นเพียงเด็กบ้านป่าคนหนึ่ง มีแต่ความรู้ความสามารถอันต่ำต้อย ถึงแม้ติดตามท่านไป เห็นจะช่วยอันใดมิได้ ท่านติดตามแม่ทัพฮองฮูเปลี่ยนสมรภูมิรบมาหลายมณฑล รบมิเคยแพ้ ย่อมเห็นถึงความองอาจ มิได้รังเกียจว่าหยุนยังเยาว์วัยไร้ความรู้ อุตส่าห์มาเยือนถึงที่ ย่อมเห็นถึงความรักใคร่ผู้ทรงคุณ ความองอาจนั้นพอจะปราบโจรได้ ความรักใคร่ผู้ทรงคุณนั้นพอจะปลอบขวัญราษฎรได้ ท่านไปแคว้นเจ้าครานี้ จักต้องสร้างความชอบได้อีกเป็นแน่"
อายุแม้ยังน้อย แต่กล่าวจาเป็นระเบียบยิ่งนัก แรกก็กล่าวขอบคุณในน้ำใจอันหนักหน่วงของซุนเจิน แล้วจึงปฏิเสธด้วยถ้อยคำอันนุ่มนวล ท้ายที่สุดยังกล่าวอวยพรล่วงหน้าให้ซุนเจินสร้างความชอบได้อีก
ยิ่งทำให้ซุนเจินรักใคร่เขามากขึ้น คิดในใจว่า "อายุยังน้อยกลับโดดเด่นถึงเพียงนี้ ผ่านไปอีกสักสองสามปีจะไม่ยิ่งล้ำเลิศหรือ"