# ตอนที่ 315 — สร้างความชอบตั้งตัวอยู่ที่กิจิ๋ว (ตอน 4)
นับแต่ข้ามภพมาสู่ยุคนี้จนถึงบัดนี้ก็กว่าสิบปีแล้ว ในเจ็ดแปดปีแรกนั้น ซุนเจินยังเงียบเหงาไร้ผู้ใดรู้จัก เอาแต่อ่านคัมภีร์ฝึกกระบี่ ครั้นพอราชสำนักผ่อนปรนข้อห้ามคดีกวาดล้างบัณฑิต(1)ลงเล็กน้อย เขาจึงอาสาเป็นนายกองศาลาแห่งฝานหยาง ก้าวขึ้นสู่หนทางราชการ บากบั่นบริหารงานอยู่สองสามปี สั่งสมหนาแน่นแล้วจึงเปล่งออกมาน้อย ชื่อเสียงก็เลื่องลือทั่วเองฉวน บัดนี้ยังได้อาศัยโอกาสที่โพกผ้าเหลืองก่อการครั้งนี้ รบพุ่งชุ่มเลือด ฝ่าเป็นฝ่าตาย สร้างความชอบอันใหญ่หลวง และในที่สุดก็ได้พบครบทั้งสามคน คือ ซุน โจ และเล่า ก่อนหลังกันมา
เมื่อลองนับการคบหาของเขากับทั้งสามคนนี้ดู
ผู้ที่รู้จักก่อนสุดคือซุนเกี๊ยน ซุนเกี๊ยนเป็นคนสายทหาร ฉะนั้นการคบหาของเขากับซุนเกี๊ยนจึงตั้งอยู่บนอักษร "บู๊" เป็นหลัก เป็นไมตรีที่ก่อขึ้นจากการเคียงบ่าเคียงไหล่รบในสมรภูมิ ความห้าวหาญดุดันของซุนเกี๊ยนทำให้เขาสรรเสริญยอมคารวะ และพระคุณใหญ่หลวงที่เขาช่วยซุนเกี๊ยนไว้สองครั้งก็ทำให้ซุนเกี๊ยนซาบซึ้งในใจ ต่อมาผู้ที่รู้จักคือโจโฉ โจโฉเป็นคนคล่องแคล่วฉับไว ไม่ถือเรื่องเล็กน้อย มีอักษรศิลป์เลิศล้ำ ช่ำชองในเสียงดนตรี ทั้งยังตลกขบขัน รู้จักห่วงใยผู้อื่น คบหากับผู้ใดก็ทำให้ผู้นั้นรู้สึกดั่งต้องลมวสันต์ แม้รูปร่างจะไม่สูงนัก หน้าตาก็สามัญ แต่กลับมีเสน่ห์ในตัวยิ่งนัก ซุนเจินรู้สึกละอายว่าตนสู้มิได้ และด้วยอาศัยชื่อเสียงวงศ์ตระกูลและฝีมือการรบของตน เขาก็ทำให้ตนได้รับความสำคัญจากโจโฉสำเร็จ จนถึงกับได้เข้าไปอยู่ในคณะพวกพ้องฝ่ายบ้านเมืองเล็ก ๆ ของอ้วนเสี้ยว แม้ยังมิได้พบหน้าอ้วนเสี้ยว แม้จะนับได้ว่าอยู่เพียงวงนอก แต่เมื่อได้กำลังหนุนนี้แล้ว หนทางราชการในภายหน้าย่อมราบรื่นเป็นแน่ บัดนี้ยังได้มารู้จักกับเล่าปี่อีก
เล่าปี่นั้นต่างจากซุนเกี๊ยนและโจโฉ