"บุตรทรามโง่เขลาปัญญาทึบ มิอาจเสี้ยมสอนให้ดีได้ ถึงกับก่อเรื่องทำลายเกียรติภูมิวงศ์ตระกูลถึงเพียงนี้!" ภายในจวนตระกูลอ้วนอันโอ่อ่าหรูหรา อ้วนฝงผู้เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความสง่างามราวบัณฑิต ชูแขนเสื้อกว้างขึ้น ก่อนจะชี้นิ้วเรียวยาวขาวสะอาดใส่อ้วนสุดด้วยโทสะอันแรงกล้า ฮึกเหิมเกรี้ยวกราด
"เจ้าเป็นบุตรในภรรยาเอกแห่งตระกูลอ้วน แบกรับไว้ซึ่งเกียรติยศและความคาดหวังที่บรรพบุรุษแห่งตระกูลอ้วนสั่งสมมาทุกรุ่นรุ่น ทว่าเจ้าเด็กทรามผู้นี้กลับไปรังแกเด็ก 'หญิง' ตัวน้อยผู้หนึ่งกลางท้องถนน!" อ้วนฝงเดินไปมาอย่างกระวนกระวายในโถงกว้าง สีหน้าถมึงทึง "ที่น่าชิงชังยิ่งหนักคือเจ้ามันตาถั่ว ถึงกับไปรังแกลูกสาวของไช่ ปั๋วเจีย แล้วยังถูกไอ้เด็กชั้นต่ำแห่งตระกูลอนาถาผู้หนึ่งด่าว่า เป็นผู้ไม่ซื่อสัตย์ ไม่กตัญญู ไร้เมตตา ไร้คุณธรรม และอัปยศปัญญา เจ้า...เจ้ามันทำเอาตระกูลอ้วนของข้าถูกใต้หล้าหัวเราะเยาะเอาได้!"
อ้วนสุดที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ในโถง จู่ๆ ก็คุกเข่าลงกับพื้นทั้งสองข้าง น่าสมเพชเวทนา เอ่ยกับอ้วนฝงว่า "ท่านพ่อ ลูกผิดไปแล้ว"
อ้วนฝงเห็นดังนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก ผงกศีรษะขึ้นจิบน้ำชาคำหนึ่ง เอนกายพิงเก้าอี้แล้วค่อย ๆ หลับตาลง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงขรึมเข้มว่า "เมื่อเจ้ายอมรับผิดแล้ว เช่นนั้นก็จงว่าเจ้ามา ว่าเจ้าผิดที่ใด!""
อ้วนสุดเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กวาดตามองบิดาผู้เป็นถึงซือคงในราชสำนักอย่างรวดเร็ว เห็นอ้วนฝงวางท่าทางประหนึ่งหลวงจีนเฒ่าเข้าฌาน หัวจิตหัวใจพลันสั่นระรัว ท่วงท่าเช่นนี้ของอ้วนฝงชี้ว่าบิดากริ้วโกรธจริงแท้ หากไม่ระแวดระวัง อ้วนสุดคงต้องแตกเนื้อฟกช้ำเป็นแน่
“ลูก... ไม่สมควรถือสาหาความกับเด็กสาววัยเยาว์ ผิดแผกจากความสง่างามของตระกูลอ้วน อีกทั้งไม่ควรมีปากเสียงกับบุตรหลานยากจน ต่ำต้อยค่าในตน” อ้วนสุดครุ่นคิดวูบวาบในสมอง รีบเร่งร้อยเรียงถ้อยคำ ติพากย์ความผิดพลาดของตน