หลี่เหยียนรายงานจบ ผ่านไปครู่ใหญ่ ในรถจึงมีเสียงเล็ดลอดออกมา “ท่านแม่ทัพซุนมาถึงแล้วรึ? รอสักครู่ ข้าจะลงจากรถไปต้อนรับ”
ซุนเจินสอดขึ้นว่า “ท่านแม่ทัพเดินทางไกล หนทางย่อมลำบาก ข้ามิอาจรบกวนให้ท่านลงจากรถ ด้านหน้าไม่ไกลก็ถึงอำเภอแล้ว ข้าขออาสานำทางให้ท่าน เชิญท่านแม่ทัพเข้าเมืองเถิด” กล่าวจบก็คารวะให้แก่รถหนึ่งครั้ง แล้วหมุนกายเดินจากไป
หลี่เหยียนอึ้งงัน มองดูเขาจากไป แล้วแวบตามองในรถ รีบเร่งฝีเท้าไล่ตาม พลางกล่าวว่า “ท่านโหวซุน โปรดหยุดก่อน ท่านขงจะลงจากรถในไม่ช้าแล้ว”
ซุนเจินหัวเราะ “ท่านขงเดินทางไกล หนทางลำบาก เชิญท่านนั่งสงบในรถ ชมข้านำทางอยู่เบื้องหน้าเถิด” กล่าวพลางไม่หยุดเดิน มุ่งหน้าต่อไป
หลี่เหยียนอยากจะขวาง แต่ก็ไม่สมควรเสียมารยาท จึงได้แต่มองซุนเจินจากไป
ซีจื้อไฉ ซุนเฉิง และคนอื่น ๆ รวมทั้งงักจิ้น กัวจวิ้น ตู้อิ้ว ซึ่งแต่เดิมอยู่ในขบวนรถของขงติ๋ว ต่างก็ทยอยตามซุนเจินไป
งักจิ้นก่อนหน้านี้กับเสมียนอำเภอและบัณฑิตออกจากเมืองไปสามสิบลี้เพื่อต้อนรับขงติ๋ว เดิมนั่งรถไป บัดนี้เห็นซุนเจินเดินเท้า เขาจึงมิได้นั่งรถอีก และเดินตามไปด้วย เขาเดินพลางคิดในใจว่า “นายท่านให้เกียรติขงติ๋วถึงสามส่วน ออกมาต้อนรับเขา เขากลับวางกำลังทหารชั้นยอดหน้ารถ อีกทั้งยังมีเรื่องที่ซุนจงเหรินนำทหารชั้นยอดไปต้อนรับเขาเพื่อข่มขวัญก่อนหน้านี้ นายท่านคงเห็นว่าเป็นการโต้กลับของเขา จึงยังพออดทนได้ แต่นายท่านมาถึงหน้ารถแล้ว เขากลับได้คืบจะเอาศอก ยังคงนั่งสูงในรถ ทิ้งให้นายท่านยืนรออยู่ข้างนอก เนิ่นนานกว่าจะเอ่ยเสียง หากนายท่านรอให้เขาลงจากรถอีก เขาจะวางก้ามเพียงใดก็มิอาจรู้ เขาเป็นถึงข้าหลวงอิจิ๋ว มีสัมพันธไมตรีเป็นพันธมิตรกับนายท่าน หากเขาวางก้าม นายท่านก็ยากจะฉีกหน้าแตกหักต่อหน้า ในยามนี้ เดินจากไปเสียจึงดีที่สุด นับว่าเป็นการตอบแทนความหยิ่งยโสโอหังเกินควรของขงติ๋ว”
งักจิ้นเลื่อมใสในไหวพริบฉับพลันของซุนเจินยิ่งนัก