สำหรับแผนการเข้ายึดหยางโจวทางตะวันออกและแผนการเข้ายึดกวนจงทางตะวันตก ซึ่งหยางหงและหลี่เย่เสนอขึ้นตามลำดับนั้น อ้วนสุดได้นำมาเปรียบเทียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกทั้งยังครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน
ผลแห่งการครุ่นคิดของเขาก็คือ เขาเห็นว่าแผนของหลี่เย่ดีกว่าข้อเสนอของหยางหง
เหตุผลที่เห็นว่าดีกว่ามีสองประการ
ประการแรก หากโจมตีหยางโจว อย่างที่เขาบอกกับหยางหงนั้น ช่างยากลำบากหนักหนา แต่หากชิงเอากวนจง ก็ตรงตามที่หลี่เย่กล่าวไว้ว่า กวนจงในยามนี้กำลังอ่อนแอ ทั้งกุยกีก็เป็นผู้มีอิทธิพลเก่าแก่ในพื้นที่นั้น รู้จักหนทางเป็นอย่างดี จึงน่าจะง่ายกว่ามาก
ประการต่อมา เตียงอันเคยเป็นนครหลวงของราชวงศ์ก่อน ทั้งยังเป็นเมืองหลวงตะวันตกของราชวงศ์นี้ และเป็นที่รู้กันทั่วว่า ชัยภูมิของกวนจงนั้นเป็นเลิศ เป็นรากฐานของผู้เป็นใหญ่ ดังนั้นหากสามารถยึดกวนจงและเตียงอันมาได้สำเร็จ การพัฒนาภายหน้าจักเป็นไปอย่างรวดเร็วประหนึ่งเดินทางพันลี้ในวันเดียว ไม่ว่าจะในแง่ความหมายทางการเมืองหรือในแง่ปัจจัยทางภูมิศาสตร์ที่แท้จริง ก็ใช่ว่าหยางโจวซึ่งเป็นเพียงมุมหลืบทางทิศอาคเนย์นั้นจะเทียบได้
ส่วนบรรดากองกำลังที่ตั้งตนเป็นอิสระในกวนจง รวมถึงหานซุ่ยจากเหลียงจิ๋ว ม้าเถิงและคณะนั้น จะขัดขวางอ้วนสุดหรือไม่ กล่าวคือ เมื่ออ้วนสุดกรีฑาทัพเข้ายึดกวนจงและเตียงอัน พวกเขาจะยกกำลังมาต่อต้านหรือไม่
อ้วนสุดได้คิดเรื่องนี้แล้ว เขาเห็นว่าบางส่วนในนั้นอาจจะขัดขวาง
แต่อ้วนสุดก็เห็นว่า ถึงแม้มีบางส่วนขัดขวางจริง ก็หาใช่เรื่องยากแก่การรับมือไม่
เหตุที่อ้วนสุดแน่ใจเช่นนี้มีสองประการ