อย่างน้อยหนึ่งบท
จะเขียนต่อ เขียนสองตอนที่คั่งค้างให้แล้วเสร็จ วันรุ่งคงจะส่งคืนได้
——
นอกจวนสกุลหลี่ หลวนกู้ยืนค้ำกระบี่นิ่งสง่า
พวกนายทหารที่เฝ้าอยู่หลังกำแพงเรือนด้านหลังและเรือนข้างของจวนสกุลหลี่ทยอยเข้ามารายงานว่า "บ่าวของตระกูลหลี่ปีนป่ายขึ้นไปบนกำแพง ชะโงกศีรษะชำเลืองมองลับๆ ล่อๆ ท่าทางคล้ายจะควบม้าออกไปขอความช่วยเหลือ"
หลี่กู่จะขอความช่วยเหลือจากผู้ใดได้? มีเพียงเจ้าเหรันเท่านั้น
หลวนกู้กวาดสายตามองไปทั่ว พบว่าสองฟากเรือนสกุลหลี่มีผู้คนจำนวนไม่น้อยปีนขึ้นที่สูงมองลงมา หรือไม่ก็เปิดประตูออกมาดูเหตุการณ์ เขาลอบคิด “หลี่หูเป็นสุนัขรับใช้ของเจ้าเหรัน หากเจ้าเหรันล่วงรู้ว่าข้านำคนมาจับเขา เจ้าเหรันต้องพาคนมาช่วยเป็นแน่ เมื่อถึงตอนนั้น เรื่องจะจัดการลำบากยิ่ง!”
เขาตัดสินใจเฉียบขาด ไม่รอคำสั่งตอบกลับของซุนเจินอีกต่อไป เอ่ยบัญชาด้วยน้ำเสียงดุดัน “ไปเคาะประตูอีกครั้ง! หากยังไม่เปิด ก็ตีฝ่าเข้าไป”
นายทหารผู้น้อยผู้หนึ่งที่มีเสียงกังวานดังก้องยืนอยู่หน้าประตูเรือน ตะโกนเข้าไปข้างในถึงสองครั้ง แต่ประตูเรือนก็หาได้เปิดออกไม่
เสียงหนึ่งดังมาจากภายในประตู: “ข้าคือขุนนางในราชสำนัก ยศเทียบเท่าเซี่ยไต้ฝู ผู้ใดอยู่ภายนอกจวน? กล้ามาจับกุมข้าหรือ?”
ผู้กล่าวคือหลี่หู
หลวนกู้บอกให้ข้าราชการผู้น้อยตอบว่า “ผู้ช่วยฝ่ายปราบโจรเมืองหลวนกู้ตามคำสั่งจากหนังสือของเจ้าเมืองมาทำการจับกุมหลี่หู”
หลี่หูรู้แล้วว่าหลวนกู้ล้อมจวนของเขาทั้งสี่ด้านจนหมดสิ้น ไม่อาจส่งข่าวไปขอความช่วยเหลือจากเจ้าเหรันได้ จึงอยู่หน้าประตูด้วยโทสะและความเดือดดาล เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยวว่า "ข้ามีความผิดสิ่งใด?"
นายทหารผู้น้อยที่คอยรับคำอยู่นอกประตูจวนหันกลับไปมองหลวนกู้ หลวนกู้พยักหน้าเล็กน้อย นายทหารผู้นั้นจึงประกาศเสียงดังว่า "รักษาการณ์รองนายอำเภอฟานหยาง หลี่เซียง ถูกลอบสังหารเมื่อคืนนี้ มือสังหารถูกจับกุมได้และรับสารภาพแล้วว่าเป็นผู้รับคำสั่งจากหลี่หู!"