แม้การพิจารณาของจูกัดกิ๋นจะยังไม่รอบคอบนัก แต่ซุนเจินปฏิบัติต่อผู้อื่นโดยปกติก็ 'ใจกว้าง' โดยเฉพาะเมื่ออยู่กับเหล่าเด็กหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ ถึงกระทั่งคนที่เจนจัดยังมีพลาดผิดได้ แล้วเยี่ยงไรกับคนหนุ่มที่ยังอ่อนประสบการณ์เล่า? จำต้องให้เวลาแก่พวกเขาได้เติบใหญ่
ด้วยเหตุนี้ ซุนเจินจึงกล่าวอย่างนอบน้อมว่า 'แปะกุยเพิ่งพ่ายศึก ภายในแดนใจกลางยังมีเล่าอิวจิ๋วคุกคามอยู่ เถินไข่ทัพโดดเดี่ยวอยู่ด้านนอก เกรงว่าต่อให้ข้ามีใจจะร่วมเป็นพันธมิตรกับเขา เถินไข่ก็คงไร้ความกล้าลงใต้มาตังกุ๋น'
จูกัดกิ๋นครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็ยอมรับเหตุผลที่ซุนเจินไม่รับข้อเสนอของตนอย่างรวดเร็ว กล่าวว่า 'ท่านโหวทรงวิสัยทัศน์กว้างไกล เป็นที่กิ๋นคิดคลาดเคลื่อนไป'
ซุนเจินยิ้มกล่าวว่า 'เดิมข้าคิดว่าเจ้าขอเข้าพบข้า ก็เพื่อจะหารือเรื่องในจวนโหว ไม่คาดว่าจะได้ถวายแผนการนี้มา ดีนัก ดีนัก!'
นี่คือการชมว่าสายตาของจูกัดกิ๋นมิได้จำกัดอยู่เพียงงานภายในจวนโหว
จูกัดกิ๋นกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า 'ในยามที่กำลังทำศึกกับโจตังกุ๋นเช่นนี้ เรื่องทั้งหลายในจวนโหวล้วนเป็นเรื่องหยุมหยิม ข้าน้อยจัดการได้เอง ย่อมไม่นำมารบกวนท่านโหว'
คำพูดของจูกัดกิ๋นนี้ แสดงว่าเขาสามารถแยกแยะหนักเบาได้ รู้ว่าสิ่งใดสำคัญ สิ่งใดรอง ซุนเจินชื่นชมยิ่งนัก เมื่อจบประเด็นสำคัญแล้ว ซุนเจินมิได้ให้จูกัดกิ๋นถอยออกไป กลับสนทนาเรื่องสัพเพเหระกับเขาอยู่ครู่หนึ่ง เฉียนจินอยู่ในอ้อมกอดของเฉินจื่อ ยื่นมือออกมาให้ซุนเจินอุ้ม ซุนเจินลุกขึ้นเอง เดินไปรับเฉียนจินมา อุ้มไว้ในอ้อมอก หยอกล้ออยู่ประเดี๋ยวหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองจูกัดกิ๋น คิดในใจว่า 'นับเป็นโอกาสเหมาะ ที่จะนำเรื่องที่ข้าคิดมานานมาเล่าให้จื่ออวี๋ฟัง ดูทีท่าเขาว่าจะเป็นเช่นไร?'
คิดได้ดังนั้น ซุนเจินจึงกล่าวอย่างสบายๆ ว่า 'จื่ออวี๋ น้องชายของเจ้าปีนี้เท่าไหร่แล้ว?'
'ไม่ทราบว่าท่านโหวถามถึงน้องชายคนใดของข้าน้อย?'
'น้องชายคนรองของเจ้า'
น้องชายคนรอง ก็คือจูกัดเหลียงนั่นเอง