จูกัดกิ๋นในฐานะบุตรอนุภรรยาแห่งจวนโหว มีที่พักอยู่ในเรือนหลังของซุนเจิน มักพักค้างแรมในหอพักขุนนาง ด้วยเหตุนี้ เมื่อได้ยินคำเรียกไม่นาน เขาก็มาถึง
เมื่อปีก่อนที่จูกัดกิ๋นถูกซุนเจินเรียกตัวมาประจำที่จวน อายุยังไม่ถึงยี่สิบปี ครั้นสิ้นปีปีนี้ ผ่านวันขึ้นปีใหม่แล้ว ก็นับว่าเข้าพิธีสวมหมวกเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว แม้อายุจะยังน้อย ทั้งตำแหน่งสู่จื่อก็เป็นเพียงข้ารับใช้ในจวนโหว แต่ทว่าซุนเจินกลับปฏิบัติต่อเขาอย่างให้เกียรติยิ่ง ครั้นเห็นเขามาถึง จึงสั่งให้บุตรชายทั้งสองนั่งให้เรียบร้อย ฝากบุตรสาวในอ้อมอกให้เฉินจื่ออุ้มไว้ก่อนชั่วคราว รอให้จูกัดกิ๋นคารวะเสร็จ แล้วจึงยิ้มเอ่ยว่า “ไม่ได้พบหน้าจื่ออวี๋มาหลายวัน เห็นว่าเจ้าดูซูบผอมลงไปบ้าง”
จูกัดกิ๋นยืนกลางเรือน เอ่ยตอบว่า “ยามกลางวสันต์ ลมฟ้าอากาศเดี๋ยวอุ่นเดี๋ยวเย็น เมื่อสองวันก่อนข้าน้อยล้มป่วยเล็กน้อย เป็นไข้หวัด จึงทำให้เบื่ออาหารและอ่อนเพลีย เห็นจะด้วยเหตุนี้ จึงดูซูบผอมลงไปบ้างดอกกระมัง”
“โอ้? ล้มเจ็บงั้นรึ? หายดีแล้วหรือ?” ซุนเจินตรวจดูสีหน้าจูกัดกิ๋น เห็นว่ายังไม่ทรุดโทรม
จูกัดกิ๋นตอบว่า “มิกล้าบังอาจให้ท่านโหวต้องทรงพระวิตก พ่ะย่ะค่ะ หายดีแล้ว”
“ฟานอาและอู๋ผู่ สองท่านนั้นได้รับถ่ายทอดวิชาจากฮัวโต๋โดยตรง หากเจ้าเกิดป่วยขึ้นอีก จงไปขอรับการรักษาจากเขาทั้งสองเถิด”
บัดนี้งานใหญ่ของซุนเจินขยายตัวกว้างขวางขึ้น คนเหล่านั้นที่ติดตามเขามาตั้งแต่แรกเริ่ม บ้างก็บัญชากองกำลังสำคัญ เช่นสวี่เสี่ยนเป็นต้น บ้างก็กำกับราชการลับ เช่นซีจื้อไฉเป็นต้น ฟานอาและเทียเภาก็ “ทะยานขึ้นสูง” เช่นกัน ไม่จำเป็นต้องให้คนทั้งสองลงมือรักษาบาดแผลแก่ทหารด้วยตนเองอีกนานแล้ว บัดนี้ทั้งคู่รับราชการอยู่ในกองบัญชาการของซุนเจิน กำกับกรมแพทย์ นอกจากการรับผิดชอบควบคุมหมอทหารในหน่วยต่างๆ ของกองทัพแล้ว เมื่อขุนนางผู้ใหญ่เจ็บป่วย ซุนเจินก็จะเรียกทั้งสองไปร่วมตรวจวินิจฉัย ทำการรักษาให้ จำต้องเอ่ยว่า ทั้งสองนี้ชำนาญทั้งศาสตร์ภายนอกและภายใน ฝีมือแพทย์สูงส่งยิ่งนัก