“จื่อหยาง” เป็นชื่อรองของเล่าเย่ว เล่าเย่วเป็นชาวเฉิงเต๋อเมืองฟู่หลิงแห่งมณฑลหยางโจว
เฉิงเต๋ออยู่ไม่ไกลจากบ้านเกิดของโลซกที่เมืองตงเฉิง ห่างกันเพียงสองร้อยลี้ ใกล้กว่าระยะระหว่างตงเฉิงกับอำเภอกังเหลงเสียอีก
ซุนเจิน ซุนฮก และคนอื่นๆ อยู่ที่อำเภอกังเหลงก็ได้ยินชื่อเสียงของโลซกแล้ว ชื่อเสียงของโลซกย่อมเลื่องลือไปถึงเฉิงเต๋อ และในทางกลับกัน ชื่อเสียงของเล่าเย่วย่อมเลื่องลือไปถึงตงเฉิง ด้วยเหตุนี้ โลซกกับเล่าเย่วแม้จะอยู่กันคนละมณฑล ทว่าทั้งคู่กลับรู้จักกัน
โลซกกล่าวว่า “ผู้นี้มีชื่อว่าเย่ว เป็นเชื้อสายราชนิกุล ยามอายุเจ็ดขวบ มารดาของเขาป่วยหนัก ก่อนสิ้นใจเรียกเขากับพี่ชายมาที่ข้างเตียง บอกว่าผู้รับใช้ของบิดาเขาเป็นคนประจบสอพลอและริษยา ภายภาคหน้าอาจนำภัยมาสู่ตระกูลเล่า จึงกำชับให้เขากับพี่ชายเมื่อเติบใหญ่ขึ้นแล้ว ให้สังหารผู้รับใช้ผู้นี้เสีย หากกำจัดได้ มารดาก็จะหมดห่วง จากนั้นหกปี เย่วกล่าวกับพี่ชายตนว่า ‘บัดนี้พวกเราเติบใหญ่แล้ว คำสั่งของมารดาผู้ล่วงลับ สมควรปฏิบัติได้แล้ว’ พี่ชายของเขาอายุมากกว่าสองปี เวลานั้นอายุสิบห้าปี หวาดกลัวไม่กล้าทำ เย่วจึงเข้าห้องสังหารผู้รับใช้ผู้นั้น แล้วออกไปคำนับสุสานมารดา บิดาของเขาทราบเรื่องโกรธยิ่งนัก ส่งคนไปตามล่าตัว เย่วกลับเข้ามาคำนับขอขมา กล่าวว่า คำสั่งเสียของมารดาผู้ล่วงลับ ไม่กล้าไม่ทำตาม ยินดีรับโทษที่ล่วงเกินกระทำการโดยพลการ บิดาเห็นว่าเขาผิดแผกจากคนทั่วไป จึงมิได้ลงโทษ”
ซุนเจินรู้จักเล่าเย่วผู้นี้จากชาติภพก่อน แต่มิทราบว่าเขาฆ่าคนตั้งแต่อายุสิบสาม — ทารกนับว่ามีชีวิตตั้งแต่เริ่มปฏิสนธิ ตั้งครรภ์สิบเดือนนับได้เป็นหนึ่งปี ดังนั้นแต่โบราณจึงนับอายุตามที่ภายหลังเรียกว่า “นับอายุแบบเลื่อน” อันที่จริง ขณะที่เล่าเย่วฆ่าคน ถ้าคิดตามวิธีนับอายุของซุนเจินในชาติภพก่อน เขามีอายุเพียงสิบสองปี และพี่ชายมีอายุเพียงสิบสี่ปี จึงไม่น่าแปลกที่พี่ชายไม่กล้า หลังจากฟังโลซกเล่าถึงเรื่องราววัยเยาว์ของเล่าเย่ว ซุนเจินลอบคิดว่า “นี่ก็เป็นคนใจกล้ายิ่งนัก” แล้วหันไปกล่าวกับอ้วนซุยว่า “ท่านฉางสื้อคิดว่า ผู้นี้จะเทียบใครได้บ้าง”