ทหารรักษาท่าข้ามซื่อสุ่ยเดิมเป็นกองกำลังของแฮผี เนื่องจากรังเกียจว่าทหารแฮผีมีกำลังรบไม่สูง เตียวไคเมื่อมาถึงเซี่ยเซียงจึงแบ่งกำลังจากทหารตานหยางของตนมาหนุนการป้องกันท่าข้าม บัดนี้ท่าข้ามซื่อสุ่ยมีทหารประจำการห้าร้อยนาย
ห้าร้อยคน ดูเผินเหมือนไม่มาก แต่การที่เตียวหยุนยกทัพมาตีเซี่ยเซียงครานี้ แม้จะอ้างว่ามีห้าพ่าน ที่แท้แล้วพลรบก็เพียงสองพ่านเท่านั้น ทหารรักษาท่าข้ามซื่อสุ่ยห้าร้อยนายก็คิดเป็นหนึ่งในสี่ของกำลังพลที่เขาใช้ได้แล้ว
ดังนั้น แม้จะวางแผน 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' และ 'เอาชัยในสนามรบ' ไว้แล้ว กลยุทธ์โดยละเอียดก็ยังต้องจัดวางอย่างรอบคอบ
หลังใคร่ครวญตลอดคืน รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เตียวหยุนเรียกประชุมนายทหารตั้งแต่ตำแหน่งจวินโหวและเปี๊ยปู้ซือหม่า (ผู้บัญชาการกองแยก) ขึ้นไป ณ ค่ายทหารเพื่อหารือการศึก
เนื่องจากกำลังพลน้อย นายทหารระดับจวินโหวและเปี๊ยปู้ซือหม่าในค่ายจึงมีเพียงสี่ห้านายเท่านั้น
“เมื่อวานหลังจากวางแผนลวงตีท่าข้ามและล่อทหารรักษาการณ์ออกจากค่ายแล้ว เมื่อคืนหน่วยลาดตระเวนจับได้ทหารรักษาการณ์คนหนึ่งออกมาจากในเมือง หลังสอบปากคำทราบว่าเขาไปแจ้งเตือนที่ท่าข้าม จึงเห็นได้ว่า การที่เมื่อวานกองทัพเราตั้งค่ายและวางแนวป้องกันนอกเมือง แสร้งทำทีตั้งรับนั้น ได้ลวงผู้บัญชาการรักษาเมืองจนหลงเชื่อแล้ว สิบส่วนแปดเก้า เขาจะต้องหลงกล”
บรรดานายทหารต่างเห็นด้วยกับบทวิเคราะห์ของเตียวหยุน
“แม้สิบส่วนแปดเก้าแล้วว่าเขาจะหลงกล แต่เทียบกับกองทัพเราแล้ว ข้าศึกมีกำลังพลมากกว่า——ท่าข้ามซื่อสุ่ยมีข้าศึกประมาณห้าร้อย รอบนอกเซี่ยเซียงมีทหารรักษาการณ์ประมาณแปดร้อย กำลังทหารในเมืองเซี่ยเซียงนั้นไม่แน่ชัด แต่เมื่อนอกเมืองยังมีถึงแปดร้อยคน ในเมืองก็ต้องมีอย่างน้อยสองพ่านขึ้นไป กล่าวคือ กำลังพลข้าศึกทั้งหมดน่าจะอยู่ที่สามถึงสี่พ่าน หรืออาจมากกว่านั้น ส่วนกองทัพเรามีพลรบเพียงสองพ่าน กำลังพลสูสีข้าศึกไม่ได้ แถมข้าศึกยังมีเมืองเป็นที่ตั้งรับ ในการศึกต่อไปนี้ ท่านทั้งหลายจงอย่าได้ประมาทเป็นอันขาด!”