จังป้าเรียกโตซางมาพบ เรียกร้องเสบียงศึก เตรียมพลลงใต้
เรื่องนี้ไม่จำต้องกล่าวมากความ กลับมาเล่าถึงเตียวหยุนนำทัพเข้าโจมตีตะวันตก รบสามครั้งชนะสามครา รุดหน้าเข้าประชิดเมืองเซี่ยเซียงอย่างรวดเร็ว
ภายในเขตเมืองแฮผีมีภูมิประเทศเป็นปราการธรรมชาติอยู่สองแห่ง หนึ่งคือแม่น้ำห้วยเหอ อีกหนึ่งคือแม่น้ำซื่อ
ดังที่เรียกกันว่า “ห้วยซื่อ” นั้น แม่น้ำซื่อเป็นสาขาที่ใหญ่ที่สุดของแม่น้ำห้วยเหอตอนปลาย ด้วยเหตุนี้ชื่อของแม่น้ำทั้งสองจึงมักถูกเอ่ยควบกัน ใช้แทนพื้นที่ราบลุ่มตรงจุดบรรจบของแม่น้ำทั้งสองอันได้แก่ แผเสีย แฮผี ตงไห่ กังเหลง และดินแดนอื่นๆ ในมณฑลชีจิ๋ว
โดยรวมแล้วแม่น้ำห้วยเหอไหลจากทิศตะวันตกสู่ทิศตะวันออก ส่วนแม่น้ำซื่อไหลจากทิศใต้สู่ทิศเหนือ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ แม่น้ำห้วยเหอทอดตัวในแนวตะวันออก-ตะวันตกผ่ากลางเมืองแฮผี ขณะที่แม่น้ำซื่อทอดตัวในแนวเหนือ-ใต้ผ่ากลางพื้นที่ทางตอนเหนือของเมืองแฮผี
เมื่อสวี่จ้งและพวกยกพลจากตงหยางเข้าสู่เมืองแฮผี สิ่งที่ต้องเผชิญเป็นแรกคือภัยจากแม่น้ำห้วยเหอ ครั้นข้ามแม่น้ำห้วยเหอมาได้ เนื่องจากตัวเมืองแฮผีอันเป็นที่ตั้งกองบัญชาการเมืองนั้นตั้งอยู่ริมฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของแม่น้ำซื่อ ดังนั้นการจะเข้าโจมตีเมืองแฮผีจึงจำเป็นต้องข้ามแม่น้ำซื่ออีก นี่คือเหตุผลสำคัญที่ซุนเจินนอกจากจะส่งกำลังของสวี่จ้งมาทางหนึ่งแล้ว ยังแยกส่งกองทัพของเตียวหยุนอีกทางหนึ่ง โดยให้เคลื่อนพลจากอำเภอหลิงทางพรมแดนตะวันตกเฉียงเหนือสุดของเมืองกังเหลง เข้าตีเมืองแฮผี
เพราะเหตุที่อำเภอหลิงมิเพียงตั้งอยู่เหนือแม่น้ำห้วยเหอ แต่ยังตั้งอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำซื่อ การเคลื่อนพลออกจากอำเภอหลิงจึงไม่ต้องเผชิญปราการธรรมชาติของแม่น้ำห้วยเหอและแม่น้ำซื่ออีก กล่าวคือ เพียงแค่ตีเมืองเซี่ยเซียงให้แตก ก็สามารถเข้าโจมตีเมืองแฮผีได้โดยตรง