ซุนเฉินถามซุนเจินว่ากำหนดจะยกพลออกไปช่วงชิงชีจิ๋วเมื่อใด ซุนเจินกำลังจะเอ่ยตอบ พลันมีคนมารายงานหน้าประตูว่า มีจดหมายด่วนจากฮ่อลาย
ที่แท้คืออ้วนเสี้ยวแห่งฮ่อลายส่งคนนำจดหมายส่วนตัวมาส่งฉบับหนึ่ง
ซุนเจินสั่งให้นำจดหมายขึ้นมาทันที คลี่ออกอ่านดู ครั้นอ่านจบ ก็นึกในใจว่า “เรื่องนี้ในที่สุดก็มาถึง!” เงยหน้ามองไปยังโถง เห็นซีจื้อไฉ ซุนฮิว และคนอื่นๆ ต่างจ้องมองตนอยู่ รอตนกล่าววาจา จึงสั่งให้ผู้ติดตามส่งจดหมายให้ซีจื้อไฉ ให้ทุกคนหมุนเวียนกันอ่าน
ซีจื้อไฉอ่านจบ มุมปากเผยรอยยิ้มดูแคลนจางๆ
ซุนฮกอ่านจบ คิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่น
สองพี่น้องซุนเยี่ยนและซุนเฉินอ่านจบ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ซุนฮิวอ่านจบ สีหน้ามิได้เปลี่ยน เพียงเมื่อส่งจดหมายคืนให้ซุนเจิน ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหมายว่า “อ้วนเสี้ยวมิอาจร่วมปรึกษาวางแผนด้วยได้”
ซุนเจินรับจดหมาย วางลงบนโต๊ะอย่างมิได้ใส่ใจ แล้วถามทุกคนว่า “ทุกท่านได้อ่านจดหมายนี้แล้ว ต่อสิ่งที่ท่านแม่ทัพอ้วนกล่าวในจดหมาย ไม่ทราบว่าทุกท่านมีความเห็นอันสูงส่งประการใด?”
ซุนฮกตั้งแต่ได้อ่านจดหมายก็รู้สึกขุ่นเคืองอย่างยิ่งต่อสิ่งที่อ้วนเสี้ยวกล่าวในจดหมาย ราวกับมีก้างขวางคอ จึงเปิดปากเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก
เขานั่งกายตรง สีหน้าเคร่งขรึม กล่าวว่า "ในเมื่อองค์บุตรสวรรค์ยังหาได้เสด็จคืนลกเอี๋ยงไม่ ทว่าตั๋งโต๊ะก็ปราชัยล่าถอยสู่เตียงอันแล้ว บัดนี้ตั๋งโต๊ะยังเลิกอู่จู หล่อเงินตราปลอม กระทำการสวนทางความถูกต้อง ราษฎรเตียงอันยากแค้นหาที่พึ่งมิได้ เสียงแค้นเดือดพลุ่งพล่าน ส่วนหัวเมืองกวันตงล้วนชูธงต่อต้านตั๋งโต๊ะ กระแสใต้หล้ามิอาจต้านทาน จึงเห็นได้ว่าความพ่ายแพ้ของตั๋งโต๊ะเป็นเพียงเรื่องเช้าค่ำ และหากเป็นดังที่นายพลอ้วนระบุในสารฉบับนั้น หล้าโลกจักตกอยู่ในภยันตราย"
ซุนเจินผงกศีรษะ ถามซีจื้อไฉว่า "จื้อไฉ ท่านเห็นเป็นเช่นใด"
ซีจื้อไฉหัวเราะในลำคอเบา ๆ กล่าวว่า "เมื่อพิจารณาสารของอ้วนเปิ่นชูฉบับนี้ ตลอดทั้งแผ่น ข้าแลเห็นเพียงอักษรสองคำ"