ซุนเจินมิได้สังหารหวงหราน แน่นอนว่ามิใช่ด้วยเหตุผลที่เขากล่าว “หนวดงามเช่นนี้ หนึ่งพันคนยังยากจะมีสักคน สังหารก็เสียดาย” ดังว่านี้ ล้วนเป็นคำหยอกเย้าเท่านั้น -- --
เหตุที่มิได้สังหารหวงหราน ก็เพราะว่าบัดนี้สายตาของซุนเจินสูงส่งขึ้นแล้ว 'หัวขโมย' ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะฆ่าหรือไม่ฆ่าก็มิเป็นข้อสำคัญ
ออกจากเมืองมาสิบกว่าวัน ปราบกวาดล้างกลุ่มโจรใหญ่สองพวก หวางตางเสียชีวิต หวงหรานถูกจับ
สำหรับผลงานการศึกครั้งนี้ ซุนเจินเองก็รู้สึกภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย
กองทัพมีชัยกลับคืน กั๋วเซี่ยงเล่าเหิง กั๋วฟู่หวงจง หลางจงลิ่งต้วนชง เป็นต้น ออกนอกเมืองมาคารวะต้อนรับ
ณ หน้าเมือง เล่าเหิงยิ้มแย้มแจ่มใส กล่าวแก่ซุนเจินว่า “เทพสงครามแห่งท่านจงเว่ย ช่างเป็นอุบายตีฟ้าผ่าดินอันเยี่ยมยอดนัก! หวงหรานนั้นมิต้องกล่าวถึง แต่วังตางเจ้าโจรใหญ่ที่ยึดครองเขาซีซาน เป็นภัยร้ายในใจของเรา รบกวนเรามาเนิ่นนาน ไม่คาดคิดว่าเพียงเทพสงครามของท่านจงเว่ยโจมตีเพียงครั้งเดียวก็กลับกลายเป็นผงธุลี! นี่เป็นพรของราษฎร นี่เป็นพรของราษฎร”
ซุนเจินมิได้สวมหมวก ขมวดด้วยผ้าโพกดำ สวมเกราะ การแต่งตัวทั้งลวกๆ และองอาจกล้าหาญ
เล่าเหิงยิ่งมองยิ่งมีใจยินดี รู้สึกโชคดีไม่หยุด ลอบคิดในใจว่า “โชคดีนักที่เมื่อท่านจงเว่ยมาแล้ว ข้าก็ได้มอบราชการทหารในรัฐทั้งหมดให้เป็นหน้าที่ มิเช่นนั้นก็คงไม่มีผลงานเช่นวันนี้!” การที่เขามอบราชการทหารในรัฐให้แก่ซุนเจินนั้น ภายในจวนกั๋วเซี่ยงเคยก่อให้เกิดข้อคัดค้านอยู่ไม่น้อย อย่างเช่นกงเฉาผู้ภักดีแห่งจวนกั๋วเซี่ยง เว่ยฉ่าง ก็ได้ตักเตือนเขาอยู่หลายครั้งหลายหนให้ดึงอำนาจทหารกลับคืน เขารู้สึกโล่งใจยิ่งนักที่ไม่ฟังคำของเว่ยฉ่าง
หวงจงก็มีใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีเช่นกัน
ตำแหน่งกั๋วฟู่นี้แม้ไม่มีอำนาจอันแท้จริง แต่ความสงบเรียบร้อยในรัฐก็เกี่ยวโยงกับชะตากรรมของเขายิ่งนัก ทั้งยังเขาเป็นชาวยีหลำ นับว่าเป็น 'ชาวแคว้นเดียวกัน' กับซุนเจิน เมื่อเห็นซุนเจินแสดงอานุภาพสร้างผลงาน เขาก็พลอยชื่นชมยินดีไปด้วย