โกซุ่นตกใจอย่างยิ่ง เร่งรุดหันกลับเข้าไปในโถง คุกเข่าโขกศีรษะแล้วกล่าวว่า “ท่านใต้เท้าจะเข้าร่วมมหาพิธีถวายพระพรหรือ? ข้าน้อยเห็นว่า เรื่องนี้มิได้เป็นอันขาด!”
ลิโป้มองดูโกซุ่น แล้วเอ่ยว่า “จื่อเซี่ยง ข้ามิได้บอกเจ้าให้ส่งคนไปคลังเอาธัญพืชกับแผ่นทอง แล้วเร่งรุดตามกงไถกับเหวินหย่วนไปส่งให้พวกเขาหรือ? ไยเจ้าจึงวกกลับมาอีกเล่า?”
โกซุ่นกล่าวว่า “ท่านใต้เท้า ข้าน้อยเมื่อครู่ได้ยินท่านใต้เท้าสั่งให้เสมียนร่างหนังสือตอบใต้เท้าจ้าวมหาเสนาบดี แจ้งว่าท่านใต้เท้าจะเข้าร่วมมหาพิธีถวายพระพรปีใหม่ที่จะถึง ท่านใต้เท้า จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร? ข้าน้อยเห็นว่า เรื่องมหาพิธีนี้ ท่านใต้เท้าอย่าไปเข้าร่วมเลยจะดีกว่า!”
ลิโป้ขุ่นเคือง เบือนหน้าหนี ลูบเครากล่าวว่า “ที่ผ่านมา ผู้ที่ขัดขวางมิให้ข้าเข้าไปร่วมมหาพิธีถวายพระพรในวังมากที่สุดก็คือกงไถและเหวินหย่วน บัดนี้พวกเขาได้เร่งรุดไปยังยังโจวแล้ว... จื่อเซี่ยง เหตุใดเจ้าจึงกลับมาขัดขวางข้าอีกเล่า?”
แม้จะผ่านมาเกือบเดือนแล้วก็ตามที่ลิโป้มิได้พบหน้าตันก๋งเลย ทว่าตันก๋งนั้นกลับได้พูดจาเป็นการส่วนตัวกับโกซุ่นและนายทหารคนอื่นๆ ครั้งแล้วครั้งเล่าว่าลิโป้ไม่สมควรเข้าวังหลวงไปร่วมพิธีมหาสมาคมเป็นอันขาด ซึ่งลิโป้ในฐานะจอมทัพ ย่อมมีช่องทางข่าวคราวของตน จึงล่วงรู้เรื่องนี้ดี —— ส่วนทางด้านเตียวเลี้ยวนั้น แม้เขาจะมิได้เอ่ยปากทัดทานลิโป้โดยตรง แต่ด้วยเรื่อง “การตายของซุนเกี๊ยนเป็นผลมาจากแผนที่ตนเสนอ” กดทับอยู่ในอก แท้จริงแล้วเขาก็ไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะให้ลิโป้เข้าวังไปร่วมยินดี ลิโป้เองก็รู้แก่ใจดี ทว่าเหตุการณ์ก็เป็นดังที่ลิโป้ว่า ตันก๋งและเตียวเลี้ยวคืออุปสรรคใหญ่ที่สุดสองประการที่ขัดขวางเขา ทว่าบัดนี้ทั้งสองกำลังจะออกเดินทางมุ่งสู่ตะวันออกไปยังยังจิ๋ว สำหรับลิโป้แล้ว นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการหมดสิ้นซึ่งอุปสรรคสำคัญที่คอยขวางเขาในการเข้าพิธีมหาสมาคม เหตุนี้เอง เขาจึงได้เอ่ยถ้อยคำที่สั่งการแก่จู้ปู้เช่นนั้น
ทว่าลิโป้กลับลืมไปชั่วขณะว่า โกซุ่นเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่คัดค้านการร่วมพิธีของเขา