ภาคแรก
——
เมื่อเทียบกับจางหนิวเจี่ยวและจางเฟยเยี่ยนแล้ว อวี๋ตู๋หาใช่ 'จอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ประจำแคว้นกุ้น' ที่มีชื่อเสียงระบือนามไปทั่ว ไม่ใช่ 'ขุนพลผู้ชาญฉลาด' ที่มีปรีชาญาณและวิสัยทัศน์อันกว้างไกล ดังนั้น ในกองทัพเขาเฮยซาน เขาจึงได้แต่เป็นฝ่ายสนองรับคำสั่งจางหนิวเจี่ยวก่อน แล้วจึงคอยฟังบัญชาจากจางเฟยเยี่ยนในภายหลัง
แน่นอนว่าเขาก็มีจุดแข็งของตนเอง เช่น ความกล้าหาญ ยามออกรบกล้าบุกตะลุยอยู่แนวหน้า หรือเช่นการไม่เห็นแก่ทรัพย์สินแต่ยกย่องความชอบธรรม มีน้ำใจดุจผู้กล้า ทว่าจุดแข็งเหล่านี้อย่างมากสุดก็เพียงช่วยให้เขาได้เป็นใหญ่ในหมู่โจรพรรค์หนึ่งเท่านั้น หาเพียงพอจะค้ำจุนให้เขากลายเป็น 'นายแห่งกองทัพ' ได้ไม่
แม่ทัพคือขวัญกำลังใจของเหล่าทหาร นายทัพใหญ่แห่งกองทัพหนึ่งนั้น ยิ่งเป็นเสมือนจิตวิญญาณและหัวใจของพลรบทั้งปวง
การจะเป็นนายทัพใหญ่แห่งกองทัพหนึ่งได้ จำเป็นต้องมีเงื่อนไขสองประการ
ประการแรกคือมีอุปนิสัยเด็ดเดี่ยวไม่ท้อถอย ต่อเมื่อมีอุปนิสัยเด็ดเดี่ยวจึงจะสามารถปลุกขวัญกำลังใจทหารได้ในยามที่พ่ายแพ้ชั่วคราว ทำให้คนทั้งกองทัพไม่สิ้นเรี่ยวแรงที่จะสู้ต่อไปเฉกเช่น เล่าปี่ ผู้ไม่เคยพร่ำเพ้อถึงความพ่ายแพ้ ถูกขัดขวางร้อยพันหนก็ไม่ย่อท้อ ท้ายที่สุดก็สร้างวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ได้สำเร็จ อีกประการหนึ่งก็คือ มีความเฉียบแหลมทางยุทธศาสตร์และสายตาอันกว้างไกลเช่นเดียวกับจางเฟยเยี่ยน หากปราศจากสิ่งเหล่านี้แล้ว จะตัดสินใจอย่างชาญฉลาดในสถานการณ์อันซับซ้อนได้อย่างไร จะรู้จักเลือกเฟ้นสิ่งที่เป็นคุณ หลีกเลี่ยงสิ่งที่เป็นโทษ และนำพากองทัพไปสู่ชัยชนะ จนกลายเป็นที่พึ่งพิงของทั้งกองทัพ ทำให้เหล่าทหารทั่วหน้ามีความมั่นใจได้เปี่ยมล้นอยู่ทุกเมื่อได้อย่างไร
เงื่อนไขสองประการนี้ขาดอย่างหนึ่งอย่างใดมิได้ หากมีเพียงข้อแรกแต่ขาดข้อหลัง ไม่ว่ายืนหยัดสักเพียงใดก็อาจไม่มีวันคว้าชัยชนะขั้นสูงสุดมาครองได้ และหากมีเพียงข้อหลัง เมื่อยังไม่ทันเห็นชัยชนะ ก็อาจสิ้นใจสู้เสียก่อนเพราะความปราชัยที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้คราหนึ่ง