เช้าตรู่ ตะวันทอแสงอุทัย วันสุดท้ายของปีที่ 184 มาถึงตามกำหนด เมื่อฟ้าสางจางแสง ผู้คนต่างตื่นจากนิทรา ขมักเขม้นเตรียมการสำหรับวันขึ้นปีใหม่ที่ใกล้มาเยือน
ทั่วทั้งลกเอี๋ยงปกคลุมด้วยสีขาวโพลน ตามชายคาและกิ่งไม้ห้อยย้อยด้วยแท่งน้ำแข็งกลับหัว ท่ามกลางแสงตะวันยามเช้าสีชาด วาววับด้วยสีสันพร่างพราย ใสกระจ่าง งามตระการตา
ซุนหนิงฝันเห็นภาพหนึ่ง เป็นความฝันอันยาวนานยิ่ง ในฝัน เขาถูกหิมะและน้ำแข็งกลบท่วมท้น ความหนาวเหน็บเสียดแทงถึงกระดูก ทว่ากลับไร้ผู้ใดตอบรับเมื่อร้องเรียกฟ้าดิน ราวกับว่าเขากำลังจะหลับใหลไปชั่วนิรันดร์ กระทั่งพลันมีเปลวไฟน้อยจุดหนึ่งสว่างวาบขึ้นข้างกาย เปลวไฟลุกโชน ค่อย ๆ แผ่ขยาย สุดท้ายกลายเป็นกองเพลิงมหึมา แผ่ซ่านซึ่งไออุ่นไม่รู้หมดสิ้น
“น้ำ... น้ำ...” ซุนหนิงที่หลับตาสนิท ขยับตาปริบ ๆ หลายครั้ง ริมฝีปากที่แห้งแตกเผยอเล็กน้อย ลำคอเปล่งเสียงเลือนรางสองพยางค์
โจโฉซึ่งนั่งเฝ้าอยู่ข้างกายซุนหนิง หลับตื้น ระแวดระวังยิ่งนัก ถูกกิริยาอันแผ่วเบาและเสียงของซุนหนิงปลุกให้ตื่น
โจโฉยังมีแววตางัวเงีย โลหิตฝาดพร่าไปทั่วดวงตา มองดูซุนหนิงด้วยความไม่รู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้น ทันใดนั้น แววตาของเขาพลันสว่างวาบ ใช้หลังมือหนาปาดใบหน้าคราหนึ่ง แล้วลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น เอ่ยกับซุนหนิงว่า “น้องรัก เจ้าฟื้นแล้วหรือ”
ซุนหนิงยังไม่อาจเอื้อนเอ่ย พยายามลืมตาขึ้น แล้วพยักหน้าอย่างแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็น จากนั้นจึงเอื้อนด้วยเสียงอันต่ำยิ่ง “น้ำ”
โจโฉทั้งดีใจเกินคาด ทั้งร้อนรนเรียกหาคนยกน้ำอุ่นเข้ามา
ดวงตาที่ลืมขึ้นเล็กน้อยของซุนหนิง จับจ้องติดตามร่างของโจโฉที่หันหลังเดินจากไป ในแววตาฉายแวบหนึ่งซึ่งความอบอุ่นอันเจิดจ้า
โจโฉหันกลับมา ซักถามสองสามคำ แล้วสุดท้ายเอ่ยโทษตนเองว่า “หากมิใช่เพราะข้าโจโฉรั้งตัวจื่อผิงให้ดื่มสุรา จื่อผิงก็ไม่ตกอยู่ในอันตราย”
ซุนหนิงได้ยินดังนั้น ก็ส่ายศีรษะพลางยิ้มบางเบา ราวกับปลอบโยนโจโฉ