# ตอนที่ 317 — สร้างความชอบตั้งตัวอยู่ที่กิจิ๋ว (ตอน 6)
ในเมื่อยามนี้ยังมิจำต้องวางผังค่าย ขุดคู ปักรั้วไม้ เพียงแต่กางกระโจมไว้พักแรมยามค่ำเท่านั้น การตั้งค่ายจึงเป็นไปอย่างรวดเร็ว ยังมิทันเย็นย่ำ กองของซุนเจินก็ตั้งค่ายเสร็จเป็นกองแรก พ่อครัวก่อเตาหุงข้าว ควันไฟลอยอ้อยอิ่ง
ตะวันรอนรอนคล้อยลงทิศประจิม นกเหนื่อยล้าบินคืนรัง ซุนเจินยืนอยู่หน้ากระโจม เอามือไพล่หลังมองดูทิวทัศน์ยามสนธยา บางคราวมีลมเย็นยามค่ำพัดมาต้อง อบอุ่นอบอวลจับใจ มิรู้ตัวก็เกิดอารมณ์สะเทือนใจ จึงขับขานเพลงโบราณว่า "ลมทักษิณอันอบอวลเอย อาจคลายความขุ่นเคืองแห่งราษฎรของเราได้เอย ลมทักษิณอันต้องฤดูเอย อาจพูนทรัพย์สินแห่งราษฎรของเราได้เอย"
ซีจื้อไฉ ซุนฮิว ซวนคาง หลี่ปั๋อ ล้วนยืนอยู่รอบข้างเขา ครั้นได้ยินเขาขับเพลง ซีจื้อไฉก็หัวเราะกล่าวว่า "'แต่ปางก่อนพระเจ้าซุ่นทรงสร้างพิณห้าสายเพื่อขับเพลงหนานเฟิง (เพลงลมทักษิณ)'(1) นี่คือเพลงที่พระเจ้าซุ่นทรงนิพนธ์ไว้ เจินจือ บัดนี้กำลังคิมหันต์ ลมทักษิณยังมิทันพัด เหตุไฉนจึงเกิดอารมณ์สะเทือนใจขึ้นมาเล่า"
"โจรโพกผ้าเหลืองก่อการ ราษฎรพลัดที่นาคาที่อยู่ ตั้งแต่ออกจากเองฉวนมา ตามรายทางที่เห็น สิบเรือนว่างเปล่าเสียห้า ตามทุ่งมีกระดูกขาวเกลื่อนกลาด นึกถึงภาพอันน่าเวทนาเหล่านี้ มิรู้ตัวก็พลอยสลดใจ จึงเกิดอารมณ์สะเทือนใจขึ้น เฮ้อ ราษฎรทั่วแผ่นดินล้วนกระหายใคร่ได้ลมทักษิณกันทั้งนั้น"