เว็บไซต์เฟยซู่จงเหวิน โดเมนภาษาจีนเข้าถึงได้ในคลิกเดียว
ซุนเจินก้าวเข้าสู่ท้องพระโรง คุกเข่าคำนับ กล่าวว่า “ข้าพระพุทธเจ้า ซุนเจิน ขอคารวะฝ่าบาท”
ครู่หนึ่งต่อมา เสียงของเล่าเหียบดังขึ้น “ซุนกง เชิญลุกขึ้นเถิด”
น่าจะเป็นเพราะผู้ที่เผชิญหน้าไม่ใช่สามขุนนางผู้นั้นอีกแล้ว แต่เป็นซุนเจิน ฉะนั้นน้ำเสียงของเล่าเหียบในยามนี้จึงสงบลงบ้าง หากแต่ยังคงไว้ซึ่งความกริ้วโกรธ
ซุนเจินลุกขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ แต่งกายให้เข้าที่เข้าทาง มือถือป้ายหู่ มิได้จ้องมองเล่าเหียบ หากแต่ยึดถือธรรมเนียมขุนนางอย่างเคร่งครัด สายตาทอดต่ำเล็กน้อย มุ่งตรงไปยังทิศทางที่ประทับบัลลังก์มังกรของเล่าเหียบแล้วกล่าวว่า “ข้าพระพุทธเจ้าเมื่อครู่ที่อยู่นอกพระตำหนัก ได้ยินฝ่าบาทตรัส เมื่อได้ยินน้ำพระสุรเสียงของฝ่าบาท ดูเหมือนจะทรงกริ้ว ข้าพระพุทธเจ้ากรายบังอาจทูลถามฝ่าบาท ว่าฝ่าบาทกำลังไม่สบพระทัยเรื่องใดหรือ”
เล่าเหียบตรัสว่า “ซุนกง เจ้ามาดีแท้ เรากำลังคิดจะเชิญเจ้ามาอยู่พอดี มีเรื่องหนึ่งจะถามเจ้า”
ซุนเจินทูลถามว่า “ก้ายบังอาจทูลถามฝ่าบาท ว่าเรื่องใดหรือ”
เล่าเหียบตรัสว่า “เราได้ออกพระบัญชาไปเมื่อไม่กี่วันก่อน สั่งให้เรียกตัวต่งเฉิงกลับจากตำแหน่งเจ้าเมืองเหอหนาน พระบัญชานั้นถูกส่งออกมาสองวันแล้ว แต่เมื่อเราได้ถามถึงในวันนี้ ถึงเพิ่งรู้ว่า ราชโองการของเรายังคงมิได้ถูกส่งออกไป! ท่านซุน หากเรามิได้ถามถึงในวันนี้ เรื่องนี้เราคงยังไม่รู้จนบัดนี้ ท่านซุนว่า เราควรจะทรงพระพิโรธหรือไม่? และเพิ่งเมื่อครู่นี้เอง เราเรียกตัวหัวหน้ากรมอาลักษณ์มาไต่ถามเรื่องนี้ เขากลับโยนความผิดให้แก่สำนักราชสาร เราจึงเรียกเจ้ากรมราชสารมา ผลกลับเป็นว่าเจ้ากรมราชสารก็โยนให้รองเจ้ากรม โยนกันไปโยนกันมา ต่างก็พูดราวกับมีเหตุผล ... ท่านซุน เจ้าจงตัดสินความให้เราเถิด เรื่องนี้ผิดถูกอยู่ที่ผู้ใดกันแน่?”
คำพูดนี้เมื่อเข้าหูของซุนเจิน ฟังไม่เหมือนจักรพรรดิเลย กลับคล้ายเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีที่กำลังขุ่นเคือง มาขอให้ผู้ใหญ่ช่วยตัดสินความ
แต่หากมองอีกแง่หนึ่ง ก็มิอาจตำหนิเล่าเหียบที่ใช้ท่าทีและน้ำเสียงเช่นนี้กับซุนเจินได้