หลังจากซุนเจินมาถึงอิ่งอินแล้ว เขาได้บัญชาให้เหล่าทหารจากทุกกองตั้งค่ายพักอยู่นอกอำเภอห่างออกไปยี่สิบลี้
เนื่องจากทหารเก่าผู้ภักดีส่วนมากเป็นชาวอิ่งอิน ซุนเจินจึงมีคำสั่งให้สวี่จ้ง ซุนเฉิง และนายกองทั้งหลาย ควบคุมระเบียบวินัยทหารอย่างเคร่งครัด ห้ามเหล่าทหารออกนอกกรมกองโดยพลการ
นี่มิใช่เพราะเขาไร้มนุษยธรรม แต่ด้วยความระมัดระวังเป็นที่ตั้ง เองอิมคือถิ่นฐานบ้านเกิดของเขา เพื่อจะให้ชาวประชาได้มีภาพจำอันดี จึงจำต้องบังคับบัญชาลูกน้องอย่างเข้มงวด มิเช่นนั้นหากปล่อยให้ไพร่พลแตกฮือกลับบ้านตามบุญตามกรรม นอกจากวินัยทัพจะดูไม่งามแล้ว ยังเกรงว่าเสือร้ายทหารพยัคฆ์ที่เจนศึกเหล่านี้จะไปก่อนเรื่องวุ่นวายในอำเภอ หากเป็นเช่นนั้น ก็ยากเกินจะควบคุมได้
ซุนเจินมีบัญชาแก่สวี่จ้ง ซุนเฉิง และแม่ทัพนายกองทั้งหลาย กล่าวแก่พวกเขาว่า “จงแจ้งแก่ทหารชาวเองอิมในหน่วยทั้งปวง ข้ารู้ว่าพวกเขาคิดถึงครอบครัว แต่บัดนี้เพิ่งมาถึงเองอิม การจะได้เข้าประจำการในเมืองเอี้ยงเต๊กนั้นยังไม่เป็นที่แน่นอน ทุกหน่วยจำต้องถือความสงบเป็นสำคัญ จงบอกพวกเขาให้อดทนต่อความคิดถึงบ้านเกิดให้มากก่อน รอจนได้รับคำเชิญจากเจ้าเขตไท่โจ่ว ก่อนเข้าสู่เมืองเอี้ยงเต๊ก ข้าจะให้พวกเขาหยุดพักหนึ่งวัน แบ่งปันทรัพย์สินรางวัล ให้แต่ละคนได้กลับคืนสู่หมู่บ้าน ได้พบหน้ากับครอบครัว”
สวี่จ้งและซุนเฉิงในตำแหน่งปู้เซี่ยวเว่ย เจียงฉิน เล่าเติ้ง เกาซู่และคนอื่นๆ ในตำแหน่งชวีจวินโหว ต่างนำตนเป็นเยี่ยงอย่าง และภายใต้คำสั่งอันเข้มงวดของซุนเจินก็ประจำอยู่ในกองทัพ ถึงแม้บ้านเกิดของแต่ละคนจะอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม แต่ก็ไม่มีผู้ใดละทิ้งกองทัพกลับบ้านโดยพลการ
ซุนเจินพาเพียงซีจื้อไฉ ซุนฮิว ตันกุ๋น ซินอ้าย สวีจั๋ว บุนเพ่ง และอีกประปรายคน กับทหารเสือของเตียนอุยและเตียวหยุนอีกหลายสิบ แม้แต่จังหง เฉิงเจีย และคนอื่น ๆ ก็มิได้พามาด้วย ภายใต้การต้อนรับของนายอำเภอเองอิม ฉินกาน เล่าหยู ตลอดจนข้าราชการอำเภอเองอิม และซุนฮกพร้อมสมาชิกตระกูล เขาจึงจูงม้าเดินเท้าเข้าเมือง