ขณะที่สวี่จ้งนำกำลังไล่ต้อนทหารพ่ายของกบฏโพกผ้าเหลืองมาถึงฝั่งตะวันตกของแม่น้ำซี่สุ่ย และเริ่มแยกย้ายหน่วยอื่นไปรวบรวมเรือ ในเมืองฉางอี้ เมืองเอกของกุนจิ๋วซึ่งอยู่ห่างออกไปกว่าร้อยลี้ ก็มีทหารม้าหลายนายควบม้าเข้ามาถึงนอกกำแพง
ยามนี้โลกาไม่สงบ กุนจิ๋วภายในมีขุนศึกท้องถิ่นตั้งตนเป็นใหญ่ ทางเหนือมีกบฏโพกผ้าเหลืองก่อกวน ก่อนพลบค่ำประตูเมืองฉางอี้ก็ปิดลงแล้ว
ทหารม้าทั้งหลายควบมาถึงใต้กำแพงแล้วร้องว่า “จูปู้แห่งหนานผิงหยางถือคำสั่งนายอำเภอ มีข่าวทหารด่วนมารายงาน ขอให้เปิดประตูเมืองโดยเร็ว”
อย่างรวดเร็ว หลังจากได้รับรายงานจากทหาร บนกำแพงเมืองมีนายทหารเวรเดินมาถามว่า “พวกเจ้ามาจากที่ใด”
คนหนึ่งในกลุ่มทหารม้าที่เป็นหัวหน้าตอบเสียงดังว่า “พวกข้ามาจากหนานผิงหยาง ข้าคือโจวฉี จูปู้แห่งหนานผิงหยาง ถือคำสั่งนายอำเภอเมืองนี้ มีข่าวทหารด่วนมารายงาน ขอให้เปิดประตูเมือง”
ชื่ออำเภอ “ผิงหยาง” ในยุคราชวงศ์ฮั่นมีหลายแห่ง ในเขตฮ่อตั๋งมีอำเภอผิงหยางแห่งหนึ่ง ราชวงศ์ฮั่นก่อนได้ตั้งอำเภอ “ตงผิงหยาง” ในรัฐหลู่ คำว่า “ตะวันออก” หมายถึงอยู่ทางตะวันออกของอำเภอผิงหยางในฮ่อตั๋ง อำเภอนี้ถูกยุบไปเมื่อถึงราชวงศ์นี้ นอกจากอำเภอผิงหยางทั้งสองแล้วยังมี “หนานผิงหยาง” คำว่า “ใต้” นี้หมายถึงอยู่ทางใต้ของตงผิงหยาง
นายทหารเวรบนกำแพงกลับระมัดระวัง ไม่ยอมเปิดประตูเมืองเพียงเพราะคำพูดของเขา หลังจากหารือกับลูกน้องแล้ว จึงหย่อนตะกร้าสานลงมา แล้วดึงตัวชายที่อ้างว่าเป็นจูปู้แห่งหนานผิงหยางชื่อโจวฉีขึ้นไปบนกำแพง
ทั้งสองพบกันภายใต้แสงคบเพลิง นายทหารเวรสำรวจชายผู้นี้ เห็นเขาอายุราวสี่สิบปี หน้าตาดูฉลาดเฉียบ รูปร่างไม่สูง ไม่ได้สวมเครื่องแบบข้าราชการ แต่สวมเกราะหนัง ตรงเอวไม่ได้พกกระบี่ แต่เป็นดาบมีดโค้งปลายมน คาดว่าเป็นเพราะเดินทางไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นธุลีและดูอิดโรยเล็กน้อย