ซุนวูกล่าวว่า 'ด้วยเหตุนี้ สุดยอดแห่งการศึก จักต้องหักล้างแผนการข้าศึก รองลงมาคือตัดไมตรีพันธมิตร รองลงไปอีกคือทำลายกำลังพล และต่ำที่สุดคือเข้าตีเมือง' การเข้าตีเมืองเป็นหนทางสุดท้ายอันเลวร้ายที่สุดที่จำใจต้องกระทำ เหตุใดน่ะหรือ ก็เพราะข้าศึกมีกำแพงเมืองเป็นที่มั่น เมื่อใดที่กำแพงมั่นคงหนาแน่น เสบียงก็อุดมบริบูรณ์ ทั้งแม่ทัพผู้รักษาเมืองก็เปี่ยมด้วยปัญญาและความกล้า ทหารและราษฎรล้วนร่วมใจเป็นหนึ่งเดียว ยิ่งไปกว่านั้น หากยังมีทัพหนุนจากภายนอกคอยช่วยเหลืออีกเล่า การศึกก็มักจะยืดเยื้อกินเวลาเนิ่นนาน หากยาวนานที่สุด ก็อาจกินเวลาหลายเดือนกระทั่งข้ามปีก็ยังตีไม่สำเร็จ ส่วนการจะใช้กลอุบายเอาชัยนั้น ต้องคอยดูโอกาส ปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์จึงจะสำเร็จได้ แต่มิใช่ว่าทุกครั้งจะทำได้เช่นนั้น ในหลายหนจำต้องรอจนกว่ากำลังพลและเสบียงในเมืองข้าศึกจะร่อยหรอหมดสิ้น ฝ่ายเราที่ปิดล้อมไว้จึงจะได้ชัยชนะ หนทางนี้ทั้งเปลืองเสบียง ทั้งสูญเสียกำลังพล ต่อให้เป็นแม่ทัพนามอุโฆษก็ต้องปวดเศียรเวียนเกล้าเป็นแน่ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงว่าหากการลำเลียงพลันติดขัดขึ้นมา ปิดล้อมไปหลายเดือน สุดท้ายก็ได้แต่ถอยทัพกลับไปมือเปล่า
ด้วยเหตุนี้ กุยแกจึงเสนอว่า 'ผู้ใดที่ถูกปิดล้อมแล้วยอมจำนนภายหลังจะไม่ได้รับการอภัย' คำแนะนำนี้ของเขาล้วนเป็นอุบายมุ่งโจมตีจิตใจ จุดประสงค์ก็เพื่อข่มขวัญแม่ทัพที่รักษาเมืองข้าศึก จักได้บรรลุเป้าหมาย 'ให้เมืองยอมจำนนโดยไม่ต้องรบพุ่ง' เขาแนะนำให้ซุนเฉิงสังหารนายทหารทั้งกองทัพของเหวยเวินที่มีบรรดาศักดิ์เทียบเท่าพันตั้นขึ้นไปจนหมดสิ้น รวมไปถึงขุนนางใหญ่และผู้ช่วยเจ้าเมืองแห่งอำเภอไก่ เมื่อมองเผินดูราวกับเป็นการสังหารที่หนักหน่วงสาหัส แต่ตามความเป็นจริงแล้ว ยังอาจเรียกได้ว่าเป็น 'ความเมตตา' อยู่
'ความเมตตา' นั้นอยู่ในสองด้าน
สังหารเพียงนายทหารที่มีบรรดาศักดิ์เทียบเท่าพันตั้นขึ้นไป กับพวก 'ขุนนางมอบชีพ' อย่างขุนนางใหญ่และผู้ช่วยเจ้าเมืองในเมืองนั้น ไม่สังหารผู้ที่เหลือ เช่น นายทหารชั้นผู้น้อย ขุนนางฝ่ายราษฎร หรือทหารสามัญทั่วไป นี้คือ 'ความเมตตา' ประการแรก